تمام وسوسه های زمین

چند تصویر از یک سفر

2012-01-21T11:41:00.001+01:00

صحرای اردن، شرق امان

صحرای اردن د رمرز عربستان

صحرای عربستان

یکی از چزایر خلیج فارسی-عربی

صحرای امارات، کوههای عمان

مهاجرت و تمام وسوسه ها

2012-01-17T12:40:00.005+01:00

خاله بي بي سي اخيرا دربرنامه نوبت شما، زماني كه من در غفلت به سر مي بردم، يكي از نوشته هاي قديمي من در مورد مهاجرت را شاهد مثال آورده است. اين خبر را دوستي به اطلاع رساند و من نيز از شوق و ذوق آنها تعجب نمودم اما...

در مدت كوتاهي كه فعلا در كابل هستم تعداد زيادي از دوستان را ديدم يا آنها را شنيدم كه مي خواهند به كشور هاي اروپايي مهاجرت كنند و از من مشوره و نظر مي خواستند. جواب گفتن به اين دوستان براي من گاهي ناممكن و گاهي مايه تفريح بود. مثلا برخي از آنهارا به راحتي مي گفتم برويد و هرجه زودتر، يك نان خوردر مملكت كمتر، بهتر!

اما مواردي هم بود كه حيران كننده بودند. رييس شركتي موفق مي ناليد كه با پاسبورت افغاني نمي شود در بيرون از كشور كار كرد و سفر نمود و بايد رفت تا پاس خارجي گرفت. مهندسي با كار خوبي که در يكي از شركتها دارد جون ويزاي سفر به اروپا دارد مي خواهد همينطوري همه را رها كرده برود...دوستي ديگر مي خواهد آنقدر كار كند تا هزينه رفتن به آمريكاي شمالي را مهيا كند... هرچند پشت سر همه اینها دلایل خوبی نهفته باشد و حتمن نیز چنین است اما من دلايل اين نوع مهاجرت را در نمي يابم جز اينكه بگويم از نوع شكم سيري است.

حالا دوستان علاقمند مهاجرت مي توانند يادداشت "مثل برف آب مي شوند" را دوباره بخوانند.

چارصدو بیست در امان!

2011-12-27T05:13:00.004+01:00

راهی دوبی بودم ولی سر از امان در آورده ام! ویزای اردن را ندارم و درمیدان هم به ما ویزا مرحمت نکردند ولی با پا در میانی عوامل هواپیمایی پادشاهی اردن که امشب مهمان آنها هستم، پلیس موافقت می کند تا من از میدان هوایی خارج شوم اما پاسپورتم را ضبط می کنند تا فردا که باید کشور را ترک کنم!

شرکت هوایی از مهمان نوازی چیزی فرو گذار نمی کند و بر عکس بسیاری از جاهای دیگر تا در می یابند که من افغان هستم نه تنها وحشت نمی کنند بلکه بیشتر هم تحویل می گیرند. علتش شاید این باشد که برای اولین بار یک افغان می بینند و شاید هم به این علت که نامم عربی است و با آنها چند کلمه عربی حرف می زنم! بهر صورت مرا همراه با گروهی از توریستهای آلمانی بدون کدام هزینه اضافی می برند در شهر و نه چندان دور از فرودگاه در هتل خوبی به نام "گولدن تولیپ"جای می دهند و با غذاهای لذیذ عربی پذیرایی می کنند. پاسپورت یک نفر دیگر راهم قید کرده اند، او از مقدونیه است و راهی دوبی است تا دوست پاکستانی خود را ببیند. غذا را باهم می خوریم و درمورد شباهتهای منطقه بالکان با افغانستان و پاکستان بحث می کنیم. شب تا دیر وقت خوابم نمی آید. در طول چهار ساعت از فرانکفورت تا اینجاهمه اش فیلم دیده ام (بانی و کلاید، لاری کراون) و اینجا نیز کانالهای تلویزیون هتل را که حدود 50 شبکه است مرور می کنم، از بی بی سی و سی ان ان گرفته تا چندین شبکه از ترکیه و چند کانال از لبنان و شبکه خود اردن و حتی یک شبکه هندی. در این بین کانالهای لبنان به نظرم قویتر آمد هرچند ترکها هم بدک نبودند ولی بیشتر شبکه های عربی بسیار بی مایه بودند. در یک شبکه عربی فیلمی بود که زنی در قمار خانه تمام پولهایش را می بازد و بعد دست به دامان چند شیخ عربی شکم گنده می شود که کمی پول به او قرض دهد تا اینکه شیخی پیر با این شرط قبول می کند که دختر کم سن و سالش را پیش او بفرستد. زن قبول می کند وده هزار دلار نقد می گیردو به بازی اش ادامه می دهد فقط کمی اشک هم می ریزد!

یک روزنامه عربی را ورق می زنم، ظاهرش بدنیست، گذشته از اخبار کریسمس(که اورشلیم و بیت اللحم درهمین نزدیکی است) و مسایل سوریه که در صدر اخبار است، مطلبی توجهم را جلب می کند که شیخی در مورد جایز بودن رای دادن الکترونی فتوا داده است. در مورد فلسطین دو پارچه هم خبر هایی از حماس و محمودعباس است و دیگر اینکه دوستی فلسطینی گفته بود بیشتر جمعیت امروز اردن فلسطینهای مهاجر اند. این سوال برایم پیش می آید که چگونه سوریه علوی به این روز افتاده اما اردن هاشمی کاملا آرام است. ایا این یک آرامش قبل از توفان است؟

دیر وقت شب است و نمی شود جایی رفت و نزدیکهای ما هم خلوت و ساکت دیده می شود. از پنجره فقط سرک می کشم، هوای خنکی است ولی مرطوب و بشدت مه آلود و فقط یک طرف شهر بیشتر چراغانی و نورانی به نظر می رسد، کمپاس داخلی خودم را روشن می کنم و تصور می کنم که رو به قبه الصخره ایستاده ام، سلامی عرض می کنم و پنجره را می بندم و مصایب مسیح ، یاسرعرفات و بنی اسرائیل را به یا دمی آورم.

دلم می خواست حالا که اینجا هستم خرابه های پترا، دریای مرده و صحرای اردن را دیده بروم اما فعلا ممکن نمی شود و می ماند درلیست طویل نادیده هایم.

یک نکته جالب دیگر اینکه وقتی کلید هتل را به من دادند، دیدم شماره اش 420 است، باخود گفتم عجب چار صدو بیستی که نیستم من!

یاد یلدا

2011-12-21T23:39:00.001+01:00

در چنین شبی از سال در دهلی بودم، سه سال پیش بود و تنها بودم و مسافر، در وبگردی های شب یلدا به جان بلاگر گوگل افتادم تا امتحانش کنم. عنوان "تمام وسوسه های زمین" را هم برایش گذاشتم که بعدها یادم آمد نام فیلمی ایرانی است نوشته و ساخته حمید سمندریان ولی تغیرش ندادم چون می دانستم که وسوسه و زمین خواهند بود تا من هستم و حال امید که من نیز باشم تا اینها هستند در من.

ذخایر آهن حاجیگک را دو شرکت هندی و کانادایی استخراج خواهند کرد Winning Bidders for the Hajigak Iron Ore Project

2011-11-29T19:22:00.006+01:00

Geological map of the main Iron deposits in Kalu, Hajigak and Kharzar areas(data from Afghanistan Geological Survey, modified by Malistani, after Kusov et al ,1965)

مقامهای وزارت معادن افغانستان مراحل داوطلبی ذخایر بزرگ آهن حاجیگک را نهایی نموده و به تایید شورای وزیران رسانده اند. طبق این اعلام دو شرکت بزرگ معدنی از هندوستان و کانادا برای استخراج بخشهای مختلف این معدن برنده و برگزیده شده اند. البته هنوز مذاکرات با این دو کمپانی ادامه دارد. کمپانی کیلو گولد ماینز از کانادا بخش اول یعنی ذخایر شماره 1 و2 و3 (عکس زیر) را که در دره کالو و در ولایت بامیان قرار دارد استخراج خواهد نمود. این قسمت شناخته شده ترین و غنی ترین بخش معدن است. کنسرسیوم بزرگ هندی بخشهای دوم و سوم و چهارم که شامل مناطق قله حاجیگک یا کوه سیاه سنگ (ذخایر شماره 9 و 10 و 11) و منطقه خارزار( ذخایر 12 تا 15) .ذخایر قول خویش را که در واقع بزرگترین بخش معدن بوده اما کمتر اکتشاف شده است ، توسعه داده و استخراج خواهد نمود. این ذخایر در ارتفاعات مرز سه ولایت بامیان، میدان وردک و پروان واقع شده اند. در نقشه فوق فقط سه منطقه اول دیده می شوند. بخشهای دیگر این ذخایر به طرف شرق در دره ترکمن وغوربند کوچک بوده و یا به خوبی اکتشاف نشده اند اما ذخایر نسبتا بزرگ دیگر از این نوع در ادامه غربی حاجیگک در ولسوالی یکاولنگ بامیان در سالهای اخیر کشف شده است که وزارت معدن ذخایر آنها را تا 500 میلیون تن تخمین نموده است. پتانسیل کشف ذخایر دیگر از این نوع به طرف غرب در ولایت غور و دی کندی نیز و جود دارد زیرا شواهد زمین شناسی و قطعاتی از مینرالهای آهن دار در این مناطق نیز توسط اینجانب مشاهده شده است.

شما به راحتی می توانید این منطقه را ازطریق گوگل ارت و گوگل مپ و نیز از طریق عکسهای من بر روی آن کشف کنید!

Afghanistan Ministry of Mines Announces the Winning Bidders for the Hajigak Iron Ore Project Tender,

28 November 2011

The Ministry of Mines of Afghanistan has announced the winning bidders for the mining rights of the four license blocks at the Hajigak Iron Ore Deposit. The AFISCO consortium (Afghan Iron & Steel Consortium) which comprises of Steel Authority India Ltd (SAIL), National Mineral Development Corporation (NMDC), Monnet Ispat and Energy Ltd, Rashtriya Ispat Nigam Ltd, JSW Steel Ltd, Jindal Steel Power Ltd, JSW Ispat Steel Ltd has been awarded 3 Blocks (Blocks B, C, and D) and Kilo Gold Company was awarded Block A in the tender. Kilo Gold Company brings with it the successful Canadian model of exploration and development with an exceptionally experienced team of directors and development partners. Through the experience gained in its other resource developments and its Hajigak project partners, the Kilo Operation will operate within the world’s best safety, environment, and sustainable practices helping lead Afghanistan through the process of industrial development. AFISCO brings a tremendous array of expertise; technical, financial and physical resources; mining and steel production experience developed over more than 100 years in India and internationally. In their bid, the Consortium have proposed setting up of mines and steel plant as well as proposed the possible benefits to the people and country of Afghanistan as a whole, and have also committed to environmentally and socially responsible operations.

The development of the Hajigak Iron by Kilo and AFISCO is expected to bring billions of dollars in mining investment and thousands of new jobs to Afghanistan. The companies have also pledged substantial support for railway, power, and other infrastructure development within the country, as well as major support for education and training programs.

The Hajigak iron ore deposit is situated in the mountainous Bamyan province, 130 km. west of the Afghanistan capital of Kabul. It is one of several large iron deposits within Afghanistan, and is the largest unmined iron deposit in Asia -- both in terms of quantity and quality. A study in the 1960's demonstrated the mineral potential of the region, and estimated the Hajigak resource as 1.8 billion tonnes of iron ore with a concentration of approximately 64 % Fe. The presence of coking coal nearby at Shabashak, and the world-class ranking of the iron ore resource combine to make the Hajigak deposit an exceptionally favorable target for economic development.

Any one can explore Hajigak easily by Google Earth or Google map and also by my photos on them.

خدا هم زمین شناس است

2011-11-29T14:02:00.000+01:00

دانشجوی زمین شناسی نوشته است خدا چگونه توانسته تمام پیچیدگی های ساختاری، ترکیبی، سنی، بیولوژیکی چون
Formations,Facies, Folds, Faults,Fractures,Fossils وخیلی چیز های دیگر را در محدوده ای که من کار می کنم قرار بدهد، مگر اینکه او زمین شناس باشد!
می دانیم ترکیب وبعضا ساختار کلی عالم (تا حدی که دانش فعلی اجازه می دهد) خارج از کره زمین، یعنی از ماه گرفته تا مریخ و مشتری و سیارات و حتی ستارگان دیگر نیز کما بیش همان است که آن دانشجو درقطعه ای خرد از سطح زمین با آن درگیر است. و از همین رو زمین شناسان از کلمه زمین شناسی برای مطالعه سایر سیارات نیز استفاده می کنند مانند زمین شناسی ماه، زمین شناسی مریخ و ...
سوال بی پاسخی که در نتیجه این شباهت پیدا می شود این است که آیا موجودات جانداری در سیارات دیگر هستند یا نه و اگر هستند آیا به موجودات زمینی همچون انسان شبیه خواهند بود یانه؟
هنوز اطلاعات بشر در این زمینه ها بسیار ناقص است اما بطور کلی شباهت ترکیب فیزیکی و شیمیایی عالم پیشنهاد می کند که بایستی چنین موجوداتی در جایی که شرایط عمومی برای حیات مناسب باشد، مثل کره زمین، موجود باشند و اگر باشند حتما شبیه ما خواهند بود!

بینی بریده ما

2011-11-20T03:27:00.002+01:00

می پرسد این وقایع تراژیک واقعیت هم دارند؟ من کمی مکث می کنم وبعد می گویم نه آنها حوادث تخیلی یا واقعیتهای اغراق شده اند و توسط کسانی نوشته شده است که هدفشان جذب خواننده بیشتر در جوامع غربی و مشهور شدن بوده است، البته این مسایل ریشه در واقعیتهایی هم دارند اما نه به این غلظت. همین آثار که در غرب اینهمه پرفروش شده اند اما در داخل افغانستان طرفداری ندارند و افغانی هم حساب نمی شوند. تازه خبر دارید که یکی از این نویسندگان در دادگاهی محکوم شده است.

این سوال و جواب در اولین لحظات برخورد من با یک دختر برزیلی اتفاق افتاد که بلا فاصله بعد ازآشنایی صحبت از دو کتاب هزار خورشید تابان(با نام پرتقالی "شهر خورشید" نوشته خالد حسینی) و "کتابفروش کابل"(نوشته اسنه سییرشتاد نروژی) به میان آمد که او با موضوع افغانستان البته به زبان پرتقالی و در برزیل خوانده بود. او وقتی فهمید من ازافغانستانم با تعجب بسیار به من خیره شده بود و در حالی که به سختی می توانست ناراحتی خود را پنهان کند می خواست بگوید اما نگفت که شما چگونه موجودی هستید که اینهمه نسبت به زنان خشونت روا می دارید ولابد آن عکس بینی بریده را هم دیده بود. من سعی کردم مقداری توضیح بدهم که این تصویر همه مردم این کشور نیست و در گذشته و حتی اکنون هم در برخی از مناطق کشور زنان حکومت کرده و می کنند، اما عمیقا احساس می کردم که بینی من هم بریده است وسعی در پنهان کردن آن دارم. تازه بعد پرسیدم "گودی پران باز" را هم خوانده اید که با جواب منفی او خیالم راحت شد که دیگر مجبور نیستم در مورد همنام و هم ذاتم-حسن- هم توضیح بدهم.

این فقط یک نمونه بود و من بار ها با مردمی از گوشه و کنار جهان برخورده ام که توسط همین نوشته های پرفروش با کشور من آشنا شده اند و سوالات بسیاری برای شان مطرح شده است ومن قادر به پاسخ دادن به آنها نبوده ام. البته من هم گاهی دفاع کرده ام که مثلا تصاویر نادرستی از زنان غربی درشرق پخش می شود که بسیاری ندیده فکر می کنند این موجودات از ظلم مردان ویا ازمفلسی نمی توانند بدنشان را بپوشانند واز این جهت بسیار هم متاسف اند و حتی آماده اند که به آنها کمک کنند تا خود را بپوشانند تا مثلا از سرما و گرما نسوزند!

همیشه در ذهنم هست که اگر زمانی با نویسندگان این آثار روبرو شوم چگونه با آنها رفتار کنم. به آنها بگویم تو حقداری کتاب پرفروش بنویسی اما حق نداری یک تصویر یا یک صحنه را نمادی از یک کشور بسازی فقط برای پرکردن جیبت. تو حق نداری تصویر مرا نادرست به مردم جهان نشان بدهی. تو آنقدر به من خسارت وارد کرده ای که اگر تمام پولهای حاصل فروش کتابهایت راهم صرف کنی(مثل بنیاد خالد حسینی یا محکومیت نویسنده نروژی در دادگاه) نمی توانی آنرا جبران کنی...

کفش نو یا کهنه!

2011-11-10T00:08:00.002+01:00

از قدیم گفته اند وقتی نو میاد، کهنه میشه دلازار اما من با این قاعده دچار مشکلم، مثلا وقتی بعد از سالها کفش نوی می خرم حاضر نیستم کفش کهنه ام را دور بیندازم. چگونه می شود هم نو را داشت و هم کهنه را؟ امکان دارد یانه؟

***

برای تغییری جزئی وارد تنظیمات بلاگر شدم که با پیشنهادات وسوسه انگیز و خانه خراب کن گوگل روبرو شدم و خانه وسوسه ها را ویران کردم ! از شما چه پنهان نتوانستم در برابر نماهای پویا یا دینامیک گوگل مقاومت کنم و با زدن چند دکمه وارد دنیای جدیدی شدم و می بینم که اصلا مشابه آن چیزی که قبلا تمام وسوسه های زمین نامیده می شد نیست. هیچ اثری از آن همه آدرس و پیوندی که داشتم نیست و خیلی چیز های دیگر که دلیل اصلی حفظ این وبلاگ تا کنون بوده اند همه رفته اندهوا. به جایش چیزی که می بینم رنگ و وارنگی است که در یک نظر آدم را فریب می دهد و بعدش رسوا می کند. شدیدا پشیمانم وحتی دست به دامان گوگل شده ام که یا خانه ام را برگرداند سرجایش یا اینکه دست به انتحار می زنم!

حالا تا گوگل فکرمی کند، شما نیز اگر می دانید که چگونه می شود تمام جزیات و مخصوصا فید هایی که در وبلاگ قبلی داشتم را بیاورم اینجا، کمک و راهنمایی کنید اگر نه خدامی داند چه روی خواهد داد.

***

بعد نویس:

فعلا بطور موقت برگشته ام به همان کفش کهنه اما کفش نوهمچنان وسوسه انگیز می نماید، ببینم تا چه می شود!

با من سفر کنید: از کابل تا هزار چشمه، از کلمبو تا پاریس

2011-11-06T03:22:00.001+01:00

عکسهای زیادی طی سفر ها و چکر هایم می گیرم که گاهی برخی از آنها را در اینجا می گذارم ولابد دیده اید، اما وبلاگ خیلی خرد است برای این نوع عکسها. سالها به این فکر بودم که چگونه این عکسها را به اشتراک بگذارم که هم بتواند حس مرا در حین گرفتن آنها منتقل کند وهم در عمل کاربرد و استفاده ای داشته باشد. از این رو سراغ سایتهای حرفه ای عکس رفتم مثل فلیکر و حتی آژانسهای تجاری مثل گتی ایمیجز اما هیچکدام راهی مستقیم و ساده برای کار برد عکسهای غیر حرفه ای من نداشتند و اصلا آنجا ها را نپسندیدم تا اینکه چیزی را یافتم که دقیقا همان بود که من دنبالش بودم: جایی که بدون سفر به دور دنیا و یا خواندن سفرنامه ها، تصویری دست اول و واقعی از هر نقطه از کره زمین با وضوح وکیفیت بالا وبطور آسان در دسترس همه است. اینجا سایتی است که همه می توانند عکسهای خود را به اشتراک بگذارند و عکسهای دیگران را ببینند، البته نه لزوما پرتره هایشان را بلکه مناظر طبیعی هر منطقه را. در واقع می شود گفت "پانورامیو" فیسبوک کره زمین است و پروژه ای است جهانی برای شناخت و سفر به تمام مناطق کره زمین از طریق عکسهای مردم. کار منحصر بفرد این سایت این است که وقتی شما عکسهایتان را بطور صحیح آپلود کنید و عکسها کمترین استاندارد های مورد نظر را داشته باشند ونیز محل دقیق گرفتن عکس را مشخص کنید(یعنی مپ کنید)، آنها مستقیما بر روی گوگل مپ و از همه مهمتر روی گوگل ارث قرار می گیرند. بعد از آن هر کسی که بخواهد مثلا به جایی به نام هزارچشمه سفر کند و یا اینکه بداند اصلا اینجا کجاست و چه نوع منظره ای دارد می تواند در گوگل سرچ کند و یا از طریق گوگل مپ(که روی سایت گوگل در کنار مثلا سرچ و ایمیل است) ویا با گوگل ارت(که باید نرم افزارش را جداگانه نصب نمود ازاینجا) این محل را بر روی نقشه بیابد. حالا اگر بخواهد تصاویر دقیقتر را ببیند باید نگاه کند که آیا کسی عکسی در آنجا به اشتراک گذاشته یا نه و چنانچه عکس موجود باشد با یک یا دو کلیک می توان به آنجا سفر نمود واگر کیفیت عکس خوب باشد احساسی که به شما دست می دهد کمتر از سفر واقعی نخواهد بود. اخیرا من نیز شروع کرده ام به گذاشتن عکس سفرهایم دراین سایت و شما ازین بعد می توانید با من سفرکنید!

و اما اصل مطلب، یعنی دیدن و همراه شدن با سفر ها وعکسهای من می توانید از یکی از این شرکتها بلیت تهیه کنید:

1. اینجارا کلیک کنید!

2. از طریق گوگل مپ:

- به سایت گوگل بروید و عنوان Maps یا نقشه را در ردیف بالا یافته و کلیک کنید.

- قبل از همه باید با یک کلیک دیگر بر روی جایی که مپ یا نقشه نوشته ، عکس یا فوتو را انتخاب و فعال کنید.

- بر روی نقشه کره زمین حرکت کنید. مثلا کشور افغانستان را پیدا کنید.

-بعد در مرکز زوم کنید و در اطراف بامیان و حوالی بند امیر روی عکسها کلیک کنید. در برخی از این مناطق عکسهای زیادی هستند اما در برخی مناطق مثل هزار چشمه فعلا فقط عکسهای مرا می بینید.

3. گوگل ارت نصب کنید( بهترین راه اما سخت ترین راه!).

- مراحلی مثل گوگل مپ را دنبال کنید. با این تفاوت که نیاز به فعال کردن عکسها نیست و امکانات بیشتر مثل نمای سه بعدی نیز میسر است. در اینجا این فرصت هم هست که محل گذاشتن عکس ها را اگر فکر می کنید نابجا است اصلاح کنید.

توصیه می کنم از این امکانات استفاده کنید. هرجای زمین را که دوست دارید کشف کنید و درعوض خودتان اگر مناظر جالبی را ثبت کرده اید به اشتراک بگذارید تا دیگران هم در لذت و حس شما شریک شوند و از طرفی عکسهایی که ممکن است بی مصرف باشد و روزی از کمپیوترتان پاک شود را به تمام مردم جهان تقدیم کنید و هزاران بازدید کننده داشته باشید. انواع امکانات دیگر مثل گروههای موضوعی و بحث و نظر هم دراین سایت فاست.

توصیه آخر این است که برای مشاهده بهتر عکسها به مرور گروهی عکسها اکتفا نکنید وبلکه تا حدی که ممکن است روی آن زوم یا کلیک کنید(گاهی تا سه بار زوم هم ممکن است) تا عکس ها بزرگ و به اصطلاح منظره ای شوند. در این حالت شما می توانید جزئیات بسیار زیادی را ببینید در صورتی که اندازه و کیفیت عکس خوب باشد مثل عکسهای من!

آخر پاریس، آخر دنیا

2011-10-30T00:03:00.004+02:00

این مثنوی را بسیار تاخیر شد اما از آنجا که برخی شاید همچنان منتظر خواندن آن باشد، می خواهم که دیگر منتظر نمانند!

برج عمو ایفل!

در روز دوم نقاط مهمی را در پاریس دیدم: مرکز ژرژ پمپیدو، موزیوم لوور، خیابان شانزه لیزه، تاق آزادی و جاهای دیگر.

یکی از سالنهای موزه لوور

در این میان بازدید از لوور( که باز به همت دوستان دانشجو با بلیت رایگان میسرشد) یکی از نقاطی بود که مرا به هیجان آورد و حتی غافلگیر کرد. زیاد شنیده بودم وخوانده بودم اما راست گفته اند که آنها کی بود مانند دیدن. بخش تمدنهای قدیم بین النهرین و مصر بی نهایت جالب اند و حتی می شود غارتگران آنها را آفرین گفت اگر نه اکثر آنها تاکنون نابودشده بودند. برخی از آنها آنقدر بزرگ و عظیم اند که به راحتی قابل باور می شود که می شد بوداهای بامیان را نیز کند و منتقل و حفظ کرد اما افسوس که این آخرین پیشنهاد هم رد شد. در بین اشیای زینتی فراعنه سنگهای آبی لاجوردی است که گفته می شود از معدن سرسنگ بدخشان منتقل شده اند. در بین آثار نقاشی کلاسیک تابلوی مونالیزا از داوینچی طرفدار زیادی دارد هرچند که به نظرم در سالنی بسیار بزرگ اثری کوچک آمد که لبخند ژوکوند اش هم گم شده بود.

شب در شرق پاریس در محله "نانتیر" که رسیدیم دیگر همه چیز آشنا بود و چهره ها همه آسیایی و آفریقایی. موقع خروج از مترو تیکت ما بی اعتبار شده بود و راه را باز نمی کرد اما راهنمایم گفت نگران نباش و فقط دنبال من بیا و به مردم نگاه کن. دیدم تقریبا همه از زیر میله ها تیر می شوند. من هم با تردید آنها را دنبال کردم اما با این ترس که مبادا این میله فلزی یکبار به چرخش دراید. آن شب را دراتاق جوانی که به تازگیها به قول خودش"بیخ" اش را از وطن کنده و به اینجا آورده، گذراندیم. او سرشار از امید بود و ازآینده، تحصیل، کار و زندگی می گفت ولی من به این فکر می کردم که این"بیخ" چگونه اینجا می تواند به آب برسد و برگ و بار بیاورد.

فردایش "لا د فانس" را دیدم که تنها محل مدرن و جدید و نوساز اما بی قواره و بی ریخت پاریس است.

آخرین منزل من در پاریس بازدید از دیار خفتگان بود. قبرستان"پیر لاشز" شاید شهرتش به اندازه خود پاریس است و نام آوران فرانسوی و غیرفرانسوی زیادی در آن به خواب بزرگ فرورفته اند. گورستان آنقدر بزرگ وهیبتناک است که به راحتی مفهوم "جهان دیگر" را به یاد می آورد. می توانستم بوی ماندگی وصدای ناله شان را حس کنم. سنگ قبر ها و مقبره ها هرچند دیدنی اند اما باز هم خالی از تبعیض نیست. گورهای فامیلی اشراف بزرگ و وسیع ولی از دیگران خرد و حقیر، درست مثل همین دنیا. در همین جستجوی مردگان سنگ قبر عجیبی مرا به خود خواند و آنجا به خط خوش فارسی دقیقا نام و فامیل یکی از بهترین دوستانم را دیدم. چه اشاره ای، ما نیز بزودی به اینان خواهیم پیوست. برایستگاه صادق هدایت که برای رسیدن به اینجا عجله هم داشته، مکثی می کنیم و بعد او را در هرم نامتقارن پوچی اش تنها می گذاریم. در لحظه خروج یک تابلوی شیشه ای بزرگ توجهم را جلب می کند که بر آن به زبانهای مختلف برای چند صدتن از قربانیان سقوط ایرباس فرانسوی مسیر ریودوژانیرو-پاریس در تابستان 2009، یادبود نوشته اند. از ابتکار این سنگ قبر مجازی گروهی خیلی خوشم آمد بطوری که سنگینی فضای گورستان را از یاد بردم و با خود گفتم مرگ چنان خوش است و قبر چنین!

گورستان پیرلاشز و دیوار شیشه ای بین مردگان و زندگان

شب سوم وقتی وارد قطار سریع السیر در مسیر شرق می شوم که پر است از جرمنهای متشخص و منظم که از تعطیلات "وخن انده" بر می گردند، دیگر نفس راحتی می کشم و دست از جیب برمی دارم. در راه داستان و فیلم قدیمی را به یاد می آورم به نام"خاموشی دریا"(نوشته ورکور و به کارگردانی ژان پیر ملویل) که در مورد رابطه آلمانیها و فرانسوی ها در دوران اشغال است. یک افسر آلمانی(حاکم) مجذوب یک دخترک فرانسوی(محکوم) شده اما دخترک با خاموشی او را نادیده می گیرد. بی جهت نیست که در تاریخ می نویسند هیتلر در آخرین روزها دستور داده بود که پاریس را با خاک یکسان کند اما حاکم نظامی پاریس چنین نکرد. حتی امروز هم در آلمان و مخصوصا غرب آن، مردم شیفته فرانسه اند.

شانزه لیزه یا شامپس الیزه مشهور ترین خیابان دنیا

پاریس، شهر قشنگی است؟

2011-05-01T12:37:00.002+02:00

بالاخره در پورت دو لاشاپل پیاده می شوم. وقتی از موتر بیرون آمدم یکباره فکر کردم در وسط تهران یا در جنوب دهلی ام. خیابان شلوغ و درهم و برهم و هرکجا می توان آشغال و گرد و خاک را دید، مردم از هرجای خیابان که دلشان می خواهند عبور می کنند و ترافیک در هم قفل شده و از همه مهمتر آدمها که اکثرا یا سیاه پوستند و یا سیاه-سر! با خود می گویم خوب اینجا حتمن پایین شهر است و محل مهاجران اگر نه پاریس که این نیست. ما که به امید دوستان ساکن فرانسه آمده ایم هیچ قدمی برداشته نمی توانیم و هیچ نقشه و رهنمایی هم نداریم. کمی بدور خود می چرخیم که کدام نقشه وعلایم رهنما ببینیم اما هیچ اثری از این چیز ها یافت نمی شود. هوا گرم است و آفتابی ومن که عینک آفتابی ام نیست، یک چشمم را می بندم و با دیگری تمام چیز هارا یکبعدی می بینم، صاف و بی ریخت. با خود می گویم شاید عیب کار از ماست که از شهری کوچک که همه چیز در آن خط کشی شده و مردمانی به شدت منظم و ثروتمند دارد واز سرزمینهای شمالی، ناگهان به مترو پولیتن 16 میلیونی در جنوب با مردمان خونگرم و بیخیال شان نازل شده ایم و اگر غیر این بود و مثلا از تهران یا کابل رسیده بودیم حالا غرق تماشا و حیرت و تحسین بودیم!

به سختی دو دوستی که قرار است مارا دریابند پیدا می کنیم. با ملحق شدن دو نفر دیگر تعدادمان به چهار می رسد و تور پاریس با رفتن به زیر زمین یعنی مترو نام نهاد پاریس آغاز می گردد. نمی دانم چند طبقه به زیر می رویم اما من که حساسیت تنفسی دارم در آن پایینها بوهای نامطبوع را استشمام می کنم که باز هم یاد آور کابل، دهلی و تهران است. همچنین در و دیوار های کهنه و فرسوده زیر زمینی و راهرو های تنگ و مرطوبش دقیقا یاد آور دوران ویکتور هوگو است و بخوبی یادم می آید که در یکی از نسخه های سینمایی بینوایان که سالها پیش در تهران دیده بودم موسیو مادلن نعشی بردوش از همین تونلها عبور می کرد! مترو سوار شدن در پاریس خود حکایتی دارد (که تقریبا راهی دیگری برای پیمودن این شهر دراندشت وجود ندارد و زیر پاریس مثل لانه موش یا زنبور به شبکه ای درهم تنیده از خطوط مترو تبدیل شده است). از همان ابدا ورودی های تنگ و باریک با میله های فلزی چرخان مسدود شده اند و تا بلیت(که من تا ندیدن املای لاتین این کلمه فکر می کردم بلیت کلمه فارسی و ساخت ایرانیان است) را در آن وارد نکنی باز نمی شود و اگر باز شد تا یکدور چرخش این میله ها باید خود را به آنطرف مرز برسانی و اگر نه در لای آنها گیر خواهی کرد. حالا اگر بار داشته باشی که کارت زار است یا بار گیر می کند و یا خودت و آدمهای دبل که حتما مشکل بیشتر خواهند داشت! چنین سیستم کنترول بلیت را تنها در تهران و تا حدی بهترش را در مترو دهلی دیده بودم و در کشوراروپایی دیگر و مخصوصا درآلمان چنین نیست که دروازه را برای کنترول بلیت بگیرند، میتوانی داخل قطار بلیت بگیری و یا اینکه بقولی قرص بلیت را قبلا خورده باشی و دیگر نیازی به کنترول بیرونی بلیت در هر ایستگاه نباشد. در سکوی انتظار کمی معطل می شویم ولی سیل جمعیت مرا به هراس می اندازد و دوستم هم می گوید بسیار مواظب جیب هایت باشید که اینجا می زنند. هردو دست در جیب- که در یکی موبایلم و در دیگری چند صد یورو است- سوار می شوم و با فشار به مسافرین دیگر پیش می روم اما رفیق بعدی من یکپایش داخل و دیگرش بیرون است که دروازه بسته میشود. در واگن جایی برای سوزن انداختن نیست(در بن اگر صندلی بغلی ات خالی هم باشد کسی کنارت نمی نشیند که مبادا چینی تنهایی ات ترک بردارد) و در این دهها متر زیر زمین و تهویه بد احساس خفگی می کنم ولی دست از جیبهای شلوارم بر نمی دارم که مبادا بلاهایی که در مترو تهران بر سرم آمده بود تکرار شود. باخود می گویم کیسه بران مشهور کابل و دهلی که نتوانستند جیب مرا بزنند اما چون اینجا به تهران شباهت دارد شاید بتوانند پس باید بیشتر مواظب بود چون هر باری که در تهران سوار مترو شده ام دستی بیگانه را در جیب خود احساس کرده ام ولی حتی نتوانسته ام فریادی بزنم یا سرم را برگردانم!

درهمین فکرها هستم که دوستان اشاره می کنند که باید پیاده شد. موقع خروج از تونل باز هم باید از همان میله ها عبور کرد. بعد از دیدن یک کلیسای قدیمی دیواری را می بینیم که به زبانهای مهم دنیا"دوستت دارم" را نوشته اند و دوزبان ملی ما، فارسی و پشتو برتارک آن می درخشد...اولین مقصد ما کلیسای سر تپه یا بقول فرانسوی ها سرکوه یا همان مونمارتر است. با کوله بار سفر از نمی دانم چند صد تاهزاران پله این عمارت و نواحی اطرافش بالا می رویم تا به زیارت آن و دیدن سوادی از شهر پاریس نائل شویم. دراینجا بوضوح دیده می شود که بازدید کنندگان خارجی و توریست اند اما هنوز هم هشدار های دوستان را جدی می گیریم که مواظب خود و وسایل و جیبهایمان باشیم. بر فراز این تپه و کلیسا از هر طرف منظره عالی از پاریس دیده می شود و تقریبا همسطح بلند ترین ساختمانهای شهر است. مانیز با گرفتن چند عکس به یاد گار از آن سرازیر می شویم. در پایین دست از آثار نقاشان دوره گرد که د رلحظه ای پرتره شمارا می کشند و مجسمه های زنده و گدایان مدرن وشیک پوش و غیره هم دیدن می کنیم. اینبار برای رفع خستگی و اندکی اطراق راهنمایان ما را به محوطه باز وسرسبزی در مقابل سنای فرانسه می برند. دراینجا جوانان زیادی جمع اند و از آفتاب و چمن و می و معشوق بهره می برند. عده ای به قطار ایستاده اند و با نوشته ای که حمل می کنند از سارا برای دوستشان خواستگاری می کنند و بعد داماد رفته دست عروس را می گیرد و وسرو صدا بالا می گیرد. ماهم در گوشه ای رفع خستگی می کنیم دست وتماشا. دم غروب با رهنمایی یکی از دوستان از چند محل جالب و مهم دیگر مثل کلیسای نوتردام ودانشگاه سوربن و... باز دید میکنیم و عکس یادگاری می گیریم. شب که تاریک می شود به سراغ برج ایفل می رویم که چراغانی است و می گویند منظره اش بهتر از روز است که سیاه و بد ریخت است. ملتی در صف بالا رفتن از برج ایستاده اند ولی مارا حوصله ای نیست. از هندیانی که مدلهای برج ایفل حراج کرده اند با چانه زنی زیاد چندتا ابتیاع نموده در خیابان مقابل برج برامده عکس می گیریم. برای شب می رویم در دانشگاه مرکزی پاریس و همراه داوید اسپانیایی که از دانشگاه بن یک ترم خود را به پاریس منتقل نموده مهمان می شویم. غذای شب را می رویم به غذاخوری دانشگاه صرف می کنیم. غذای دانشجویی هم عجب چیزی است که هیچ فرقی نمی کند چه پاریس باشد یا بن یا مشهد یا دهلی. کچالو و سوپ! حدود نیمه های شب است که به اتاق خوابگاه می رسیم. اتاق یک تخت دارد و دو دوشک. داوید می رود پمپ بادی را می آورد و دوشک سومی بادی را باد می کند و من خسته چنان روی آن بخواب می روم که تا صبح فکرمی کنم در هتل چهار ستاره پاریس ام و سوار کشتی!

پاریس از شمالشرقی

2011-04-16T20:37:00.004+02:00

بعد از مدتها بالاخره فرصتی و توفیقی دست داد تا راهی پاریس شوم. برای من هم به تبعیت از خیلیهای دیگر پاریس نمادی کامل از اروپا وبه اصطلاح مدرنیته به حساب می آمد وبدون دیدن آن فکر می کردم زیارتم از اروپا مقبول نیفتد و شاید مثل این باشد که به ایران رفته باشی و زوار نشده باشی! واین ذهنیت من هم شاید به پسزمینه حضورم در ایران مربوط شود که بسیاری چیزها رنگ وبوی فرانسوی دارند و همه خواب پاریس را می بینند. اگر نه، شخصا علاقه خاصی به فرانسه و پاریس ندارم. البته ازسینما و ادبیات آن و سیاست و تاریخ شان هم چیز هایی درمورد مثلا انقلاب کبیر و ناپلئون شنیده ام و دیده ام. ازبقیه چیز ها مثل رمانتیسیسم فرانسوی و ویکتور هوگو، مد و لباس وارتباط فرانسوی هم که نمی شود گذشت...( یکی از چیز هایی که باعث نا امیدی من از فرانسه شاید شده باشد عقب بودن فرانسوی ها درعرصه زمین شناسی است که از همان قدیم میدان را به انگلوساکسونها واگذار کرده اند و مکتب فرانسوی در زمین شناسی چیز بدرد نخوری است درواقع). با این همه بیشتر از دوسال برای دیدن این عروس مقاومت کردم و منتظر فرصت مناسبی بودم و آن فرصت هم پیشنهاد دوستی بود که نتوانستم ردش کنم.

سفر 7 ساعته از کلن به پاریس با موتر مرا به یاد سفر های بی شمارم بین کابل و بامیان می اندازد و از قضا شکل وشمایل موتر نیز یادآور فلاینگ کوچهای وطنی است. از شهر آخن که نقطه مرزی سه گانه بین آلمان، هلند و بلژیک است می پیچیم به طرف جنوب، از مرز و پولیس و پاسپورت و این چیز ها خبری نیست و همه جا میتوان زیر پرچم آبی پرستاره احساس آرامش نمود ولی اندکی بعد که موتر به دست انداز ها می افتد و مرا تکان می دهد فکر می کنم به پل متک رسیده ایم، چشمم را باز می کنم اما می بینم فضا نوعی دیگر است. راه باریک و پر ترافیک اما کیفیتش خوب نیست و موتر هی می لرزد. بعدها علتش یادم آمد و آن اینکه ما در کشوری قرار داریم که شباهت هایی به افغانستان دارد و حدود یکسال است که درواقع دولت مرکزی ندارد و عملا به سه منطقه هلندی زبان، فرانسوی و آلمانی تقسیم شده است و شاید هم بزودی کشور پادشاهی به نام بلژیم و یا بلژیک دیگر وجود نداشته باشد. باز چشمم را می بندم و امیدوارم که بزودی با رسیدن به خاک فرانسه وضع راه بهتر شود و من بتوانم بخوابم اما مدتی بعد که پلیسهای شلوار گشاد فرانسوی را با آن کلاه و یونیفرمهای آشنایش که همیشه در فیلمهای جنایی بعد از قتل به محل می رسند را می بینم، هنوزهم وضعیت راه خوب نشده است. به دوستم اشاره ای می کنم واو می گوید خوب سارکوزی حتما وقت ندارد توجهی به این شاهراه بکند از بس گرفتار رفیقه اش است!

از همینجا وارد درگیری با زبان فرانسه می شویم وسیاست فرهنگی افراطی اش. هیچ اثری از زبان انگلیسی نمی بینی و تمام تابلوها و نامهای بین المللی و شهر ها با املا و سبک فرانسوی نوشته شده اند که من ظاهرا با تلفظ و معنی شان آشنایم اما شکل و شمایل شان وحشتناک و غیر قابل خواندن می نمایند. مثلا تابلویی که نشان می دهد بروکسل به این طرف، تازه برای من این معما را حل می کند که چرا در ادبیات رسمی مینویسند بروسل ولی می خوانند بروکسل. فریاد از این فرانسویها که دنیا را تکه پاره کرده و بسیاری از شهرها و نامها را دچار مشکل نموده:آلمان یا جرمنی، کلن یا کولون، مونیخ و مونشن. (در برگشت میخواستم برای شهر آخن بلیط بگیرم اما بلیط فروش نتوانست نام فرانسوی آخن را که برایش روی کاغذ هم نوشتم پیدا کند یا متوجه شود که کجاست و من ناچار از مسیر دیگری آمدم).

تازه هوا روشن شده یعنی نزدیک چاشت است که با دیدن نام "کو دو آیووری" بر روی پرچمی که نصب شده درمقابلش، می فهمم راننده ما سیاهپوست است و اصلا از ساحل عاج و بعدش در راه به ریشه ها می اندیشم و پاتریس لومومبا، عمر مختار، کازا بلانکا و نبرد الجزیره! راننده موزیک تندی که فکر کنم به فرانسه با لهجه ساحل عاجی است گذاشته و با این، باز هم به عالم واقع بر می گردم. دوستی که قرار است از آنسوی فرانسه به پاریس بیاید تماس می گیرد و می پرسد کجا هستید و کجا پیاده می شوید؟ می گویم نمی دانم ولی دوست کناری می گوید جایی به نام "گار دو نور" می رویم و راننده هم چیز هایی می گوید که فقط آخرش را متوجه می شوم و آن را چند بار در گوشی تکرار می کنم...لاشاپل ، لا شا پ پل و تا می توانم پ را محکم می گویم. از آن طرف می پرسد لا شاپل یا پور دو لاشاپل؟ که جوابی نمی دهم و فکر می کنم خوب حتما جفتشان یکی است!

از کمپین بین المللی برای بازسازی بودای بامیان حمایت کنیم

2011-03-06T13:06:00.003+01:00

در دهمین سالگرد ویرانی بوداهای بامیان، پایگاه اطلاع رسانی سلام در کانادا فراخوان بین المللی برای بازسازی این تندیس های تاریخی را به راه انداخته و کسان دیگر نیز در اطراف عالم به این کار کمک می کنند. کمترین کمک شما به این کمپین امضا کردن طومار در آدرس زیر است:
http://www.thepetitionsite.com/38/international
campaign-for-reconstruction-of-buddhas-statues-in-bamiyan/

Please sign the Petition

تبصره ای بر خوشبینی: شکست اقتدارگرایی فردی، پیروزی حزبی

2011-02-28T08:16:00.007+01:00

انتخاب غیر مترقبه رییس جدید ولسی جرگه از جهات مختلفی حادثه مهم و قابل توجهی برای افغانستان است. به راستی چه شد که بعد از ماهها جنجال سیاسی و رسیدن به مرزهای شکننده قومی ناگهان چنین نتیجه ای بدست آمد و حاصل آن چیست؟

1. شکست اقتدارگرایی فردی

مهمترین نکته در این میان عبور از اقتدار گرایانی چون سیاف و قانونی است که به عبارتی کل شورا و نمایندگان را به گروگان گرفته بودند. ظهور و حضور نمایندگان جدید و اصرار نسل نو در عبور از این دو فسیل سیاسی بشدت امیدوار کننده است و شاید این امر به سنت سیاسی پذیرفته شده در جهان، یعنی عدم تکرار یک شخص دردوره های متوالی بینجامد و جریانهای سیاسی و اقعی که تنها به یک فرد متکی نباشد شکل بگیرد. شاید ابراهیمی تجربه قانونی و سیاف را نداشته باشد اما می تواند سخنگوی(ونه رییس) خوبی برای حزب یا جمعی که اورا برگزیده باشد واین به تصمیم گیری جمعی و کارجمعی کمک خواهد نمود.

2. پذیرش ماهیت چند قومی کشور

بعد از یکماه انتخابات، ائتلاف و مبارزه برای ریاست پارلمان، اکنون بر همه باید ثابت شده باشد که هیچ جریان فکری، قومی و سیاسی در شرایط فعلی کشور به تنهایی نمی تواند کاری به پیش ببرد، بلکه همه نیازمند جلب نظر دیگران و حتی اقلیتهای کوچک می باشند و این نکته بسیار مهم است. پذیرش ماهیت چند قومی کشور و اینکه فقط پشتونها و تاجیکها بازیگران اصلی عرصه سیاسی کشور نیستند میتواند به شکل گیری جریانها و احزاب سیاسی فراقومی کمک کند.

3. پیروزی حزب اسلامی

یکی از جریانهای سیاسی بسیار قدرتمند در افغانستان حزب اسلامی است. یکی ازاحزابی که تاحدی مرزهای قومی را در نوردیده و بر اساس ایدئولوژی اسلام سیاسی بیش ازنیم قرن در صحنه سیاسی افغانستان حضور داشته است اما در سالهای اخیر به علت موضع گیری رهبر اصلی حزب یعنی حکمتیار به ظاهر از صحنه حذف گردیده اما بطور غیر رسمی ودر پشت صحنه همچنان در سیاست و حتی دولت افغانستان دست بالا را دارد. چه در مجلس قبلی و چه دراین مجلس، بزرگترین فراکسیون حزبی و ایدئولوژیک بدون تردید حزب اسلامی است که درواقع خاموشانه به برنامه ریزی و یارگیری پرداخته است. این جریان به نظر می رسد در نبود رهبری سنتی و اقتدار گرایش اکنون، بر خلاف رقیب دیرینه اش جمعیت اسلامی که از درون دچار تشتت است، با گرد آوری افراد جدید و عملگرا درحال باز سازی خود تحت نام احزاب جدید است و گام به گام در عرصه های مختلف درحال پیشرفت می باشد بطوری که این بار با ناباوری رقیب دیرینه خود را در ولسی جرگه شکست داده است. تردید نکنیم که انتخاب رییس جدید بدون مشارکت و موافقت حزب اسلامی ناممکن بود زیرا عملا پشتونهای طرفدار سیاف و نیز طرفداران جدی قانونی مجلس را ترک گفته بودند و این در واقع حزب اسلامی بود که از یک دست و حاجی محمد محقق از دست دیگر عبدالرئوف ابراهیمی گرفته وی را بر چوکی ریاست نشاندند. ائتلاف با وتوسط حزب اسلامی با دیگران نشانه زیرکی و عملگرایی اعضای آن است که نشانه انعطاف پذیری معطوف به هدف و قدرت می باشد. سال گذشته نیز در وزارتی که انوارالحق احدی رای نیاورد، عبدالهادی ارغندیوال رییس ظاهری حزب رسمی اسلامی با چنین ائتلافی به راحتی پیروز شد. شاید خیلیها فکر کنند این انتخاب یک امر تصادفی و لحظه ای است اما اینکه در پارلمان جریانی بتواند بیش از 50 نماینده درمیان تمام اقوام کشور داشته باشد و بعد بتواند از فرصتها استفاده بهینه بنماید و قابلیت ائتلاف حتی با مخالفان خود را داشته باشد اصلا امر تصادفی نیست بلکه نشانه کار جمعی و حزبی برای گرفتن قدرت است و این میتواند قابل توجه باشد که یک جریان بشدت بنیادگرا بخواهد و بتواند در افغانستان به چنین توفیقی که هیچ جریان دیگری دست نیافته نایل آید. البته در این میان نقش کار جمعی ازبکان به محوریت جنبش را نیز نباید از یاد برد. بهر صورت، عبدالرئوف ابراهیمی عضور رسمی و فعلی حزب اسلامی متحد به رهبری وحیدالله صباون می باشد( بنابر این انتظار نداشته باشید که رییس جدید نیکتایی بزند اما اینکه چپن و لنگی را کنار گذاشته وریش را کوتاه نموده خود نشانه پیشرفت و تغییر است! ).

پی نوشت:

وقتی یادداشت خوشبینانه قبلی را منتشر کردم بسیاریها سخت بر من تاختند. ازآن زمان چندین بار خواستم تبصره ای بر این خوش بینی بنویسم ولی صبر کردم تا حداقل این نمایندگان از یک خم عبور کنند. اکنون باز هم می گویم من به این نمایندگان درمقایسه با مجلس قبلی خوش بینم. اگر انتخاب رییس مشکل بود، اگر دعواهای قومی از همان اول خود را به رخ زد و... اینها فکر نکنم متوجه نمایندگان باشد بلکه نشانه مشکلات ساختاری، نارسائهای قانونی و ا زهمه گذشته واقعیتهای عینی جامعه امروز افغانستان است.

چون منبع را ننوشته ای، نمره ات صفر است!

2011-02-24T04:05:00.004+01:00

نا وقت بعداز نیمه شب از محل کار به اتاق می رسم و از خستگی می خواهم سر بر بالش بگذارم که پیام می رسد از دوست قدیمی و ارجمندم مهندس مهدی زاده کابلی که می خواهد نوشته ای را در مورد زمین شناسی افغانستان در کار ارزشمنداش دانشنامه آریانا نشر کند. می گوید مجوز استفاده ازمقاله را از سایت ایرانی آفتاب گرفته ولی سایت افغان پی پر آنرا بدون اجازه منتشر نموده است به نام خود و شما هم این مطلب را در وبگاه خود منتشر نموده اید حال بگویید نویسنده مطلب کیست؟

یادم می آید که من هم یتیمی به این نام را ده سال پیش با چه دشواری فراهم کرده بودم. فکر می کنم گوگل می تواند همه چیز را به آنی روشن کند. فقط می نویسم "کلیات زمین شناسی افغانستان" که عنوان اصلی نوشته من بود. نتیجه برایم حیرت آور است:

افغان جیولوجیست (منبع اصلی منتشر شده در بهار 1382)

دانشنامه آریانا (با موافقت نویسنده)
Geology and Mines وبلاگ دانشجویان رشته جیولوجی و معادن دانشگاه پولی تخنیک کابل (باذکر منبع اصلی)
گروه اینترنتی سیمرغ ( باذکر منبع اصلی)
آفتاب
ویستا
پارسی گولد
زمین شناسان(سجاد)
اطلاعات جغرافیا - زمین شناسی - تاریخی
فصلنامه کلکین: نشریه علمی- پژوهشی
از هر دری سخنی هرچه می خواهد دل تنگت بگو
شبکه اطلاع رسانی افغانستان >> افغان پی پر
تنهاترين
زمین شناسی افغانستان-ساحل

در نگاه اول جای بسیار خوشوقتی است که یکی از اولین پستهای من در وبلاگ نویسی اینهمه طرفدار و علاقمند داشته و بقولی باید از اینهمه ارجاع مشعوف شوم اما کمی که دقت کنیم واقعیت وحشتناکی خود را به رخ می کشد.
اینها فقط در صفحه اول سرچ گوگل ظاهر شده اند و بجزچند مورد اول بقیه همه بدون استثناء دست به سرقت زده اند و برخی عینا و تماما مطلب را کاپی و پیست نموده اند. برخی از اینها سایتهای ظاهرا معتبر ایرانی است و بقیه وبلاگ نویسان و زمین شناسان ایرانی و وطنی می باشند.

این نوشته حدود ده سال قبل از روی منابع مختلف وعمدتا خارجی ترجمه وتالیف شده و همانطور که از نامش برمی آید فصل اول یک کار تحقیقی است که اولین بار در سال 1382 در وبلاگ افغان جیولوجیست گذاشته بودم. باوجود اینکه دارای نواقص بسیار است اما دراین مدت شاید تنها منبع عمومی و قابل دسترس درمورد زمین شناسی افغانستان بر روی اینترنت بوده و ا زاین رو مراجعه کنندگان زیادی داشته ودارد. از جمله ویکی پدیای فارسی تقاضای استفاده از آن را نمود که من منوط به باز نویسی و ویرایش و تکمیل آن نمودم و تعدادی دیگر که اجازه خواستند تمام مطالب را در خدمتشان گذاشتم. اما متاسفانه دوستان آشنا و نا آشنای دیگر بدون حتی ذکر نامی از من و یا منبع اصلی یعنی وبلاگ قدیمی اینجانب به سوء استفاده از آن مشغولند. روشن است مطلبی که برای عموم در روی وب قرار می گیر برای استفاده است اما ایا فقط نام بردن یا اجازه گرفتن کار دشواری است؟ من از اینکه عده ای توانسته اند از این مطلب سود ببرند خوشحالم اما آیا نمی شود به طریقی راحت تر و اخلاقی تر از مطالب دیگران استفاده نمود؟ جالبتر اینکه د راین میان دوستان ایرانی ما همچنان در اینکار مثل سایر هنر هایی که دارند پیشتازند.

از جمله حکایتهای جالب دیگر این نوع استفاده این است که گاهی دانشجویان خودم نوشته های مرا از وب پرینت گرفته برایم بعنوان کار تحقیقی می آورند. من مطالب را می گیرم و لی می گویم: کارت عالی، اما چون منبع را ننوشته ای نمره ات صفر است!

بعد نوشت:
همین روز ها وزیر دفاع آلمان و یکی از مشهور ترین سیاستمداران آلمان به علت همین کاپیها و ننوشتن منبع نه تنها مدرک دوکتورا یش پس گرفته شد که وزارت و شاید سیاست را هم از دست داد. بنابر این بیشتر احتیاط کنید!

چرا به شورای ملی دوم خوشبینم؟

2011-01-27T03:17:00.004+01:00

اکنون بعد از افتتاح مجلس شورای ملی و کم شدن از شدت جنجالها می شود راحت تر به ترکیب و دورنمای کاری آن نظر انداخت. بدون مقدمه باید بگویم من از این مجلس دوم خوشم می آید، با همه مشکلات و نواقص اش و با تمام جنجالها و تقلبات اش، و به آن خوشبینم. نه اینکه مثلا نمایندگان هزاره تعدادشان چند نفر بیشتر شده(که همین هم چندان صحت ندارد*) و یا اینکه از مالستان سه نفر و نیم به مجلس راه یافته ویا اینکه تعدادی از دوستان وآشنایان و همسایگانم رای آورده اند...، نه، بلکه به چند دلیل دیگر:

اول- با وجود اینکه ترکیب بشدت قومی تنها ویژگی عمده این مجلس به نظر می رسد اما شخصا معتقدم این ترکیب بیش ازمجلس گذشته دارای روحیه همگرایی است چرا که هیچکدام از گروههای قومی و سیاسی در وضعیت برنده قرار ندارد و همه به جلب اعتماد و نظر گروههای دیگر نیازمندند واین خود می تواند باعث به رسمیت شناختن یکدیگر و حتی پذیرش مخالفان شود. این مجلس عملا مجلس اقلیتها است و این نیز به آموزش رفتار و عمل سیاسی مانند ائتلاف و مذاکره و بده وبستان های بیشتر کمک می کند. امکان فراکسیون سازی و ائتلاف از دوره قبل به مراتب بیشتراست و این جو شدیدا قومی مجلس را تعدیل خواهد نمود. جنجالهای اخیر در مورد اعلام نتایج و افتتاح پارلمان نیز زمینه خوبی را برای این همگرایی فراهم نموده است و همه را در موضعی قرار داده که برای ماندن در چوکی پارلمان هم که شده باید متحد باشند. نکته مهم دیگر این است که بسیاری کسانی که در مجلس فعلی راه یافته اند کمابیش در ده سال گذشته درعرصه های مختلف پنجه نرم نموده اند و در واقع اولین نسل از عملگرایان افغانی خواهند بود که مثل اسلافشان تنها به بهشت و جهنم و سیاه و سفید نمی اندیشند بلکه زمینی و دنیایی فکر می کنند و دنبال منافع و اهداف دست یافتنی و واقعی تر اند واین مایه امیدواری است.

دوم- این مجلس درواقع مجلس جوانان یا جوانترها است. این ترکیب را بخوبی می شود از ظاهر این افراد دریافت زیرا تعداد لنگی و پکول وچپن و برقع به مراتب کمتر شده است. این نسل جدید که بسیاری از آنها از خارج برگشته اند و باسواد و دارای تحصیلات اند و هرگزبر علیه همدیگر تفنگ بدست نگرفته اند، قطعا دنیا را طور دیگر می بینند. حالا بگویند که بی تجربه اند، چه بهتر. این جوانان را هم قطعا جوانانی انتخاب نموده اند و این خود نشانه تغییر در ترکیب جمعیتی و فکری جامعه نیز می تواند به حساب آید. مثلا ببینید که به جای مولوی اسلام محمدی پسرش آمده، عبدالطیف پدرام برچوکی برهان الدین ربانی تکیه زده، به جای ملا عبدالسلام راکتی، عبدالقادر قلاتوال پاگذاشته، درعوض ملا تاج محمد مجاهد بکتاش سیاوش آمده، به جای حاجی خدای نظر فرشته امینی و به جای حاجی فرید و حاجی قدیر و...

سوم- این مجلس برخلاف مجلس گذشته نمی تواند با حکومت مماشات و بقولی سات تیری کند، یا از درسازش و همکاری درمی آید و یا اینکه با قدرت تصامیم خود را دیکته می کند. این امر بخوبی می تواند به تثبیت و تعمیق نقش مجلس و از این رو به گسترش فرهنگ مردم سالاری در کشور کمک کند( جالب این است که آقای کرزی در مجلس افتتاحیه چند و چند بار ترکیب "مردم سالاری" را با لحن خاصی تکرار می کرد) .

تمام موارد یاد شده می تواند عیبهای بزرگ این مجلس مثل بی تجربگی و قومگرایی را تعدیل نماید و از این رو امید می رود که دوره فعال تر و سازنده تری پیش رو داشته باشیم. مهمترین آزمون این خوشبینی درانتخاب هیات رییسه و بعد در تعامل با دولت و رای اعتماد به وزیران باقی مانده درآینده نزدیک خواهد بود.

******************

* می خواهم این نکته راهم روشن کنم که بیش از حد به موضوع عدم تعادل مجلس از نظر قومی و مخصوصا درمورد هزاره ها، ازهمه طرف، اغراق شده است. مثلا اینکه می گویند تعدادهزاره ها درمجلس دوبرابر شده اند ویا اینکه تعداد پشتونها خیلی کاهش یافته... اصلا صحت ندارد. واقعیت این است که اساس انتخابات مجلس در افغانستان همچنان برمبنای منطقه و واحدهای اداری است و واحد های اداری برای اکثر مناطق و اقوام مشخص و روشن است و تقریبا بدون تغییر. حتی در شهرهای بزرگ هم هرقومی درمحلات خاص خودشان زندگی می کنند. بنابر این از هزاره جات و غرب کابل هزاره می آید و از مشرقی و جنوبی وکارته نو پشتون و از شمال ازبک...برای همین بوده که در برخی حوزه ها نمایندگانی با آرای بسیار پایین به مجلس راه یافته اند. یک مبنای نادرست مقایسه با نمایندگان دوره قبل است که ترکیبی بسیار مصلحتی و گزینشی داشت تا ترکیبی واقعی. حتی با همین مقایسه هم تفاوتها اندک خواهد بود: می گویند در غزنی هزاره ها 11 کرسی را ازپشتونها گرفته اند، درحالی که هزاره ها و اقوام همسودر دوره گذشته هم 5 کرسی این ولایت را در اختیار داشتند هرچند که چند ولسوالی پرجمعیتش بدون نماینده مانده بود. تفاوت عمده همین 6 کرسی است اگرنه درکابل و هرات و مزار و هزاره جات که کدام تغییری نیامده. قبلا هم هزاره ها از هلمند و غور و میدان نماینده داشتند و در پروان و بغلان همچنان مثل قبل بی نماینده هستند. تنها یک نماینده از ولایت ارزگان جدید است زیرا در دوره قبل تنها کاندید هزاره از این ولایت رد صلاحیت شده بود و این بار از سه کاندید، آرای دونفر که برنده هم بودند باطل شدند. یکی دو نمایند دیگر هم در ولایات شمالی دیگر مثل سرپل اضافه شده اند و دیگر هیچ. برخی افراد نمی دانم به کدام دلیل و بی خردانه سعی می کنند اقلیتهای دیگر را به هزاره ها بچسبانند و تبلیغات نمایند. مثلا اسماعیلیها اصلا یک گروه با هویت جداست و هزاره گان سنی هم رسما جزء تاجیکان شمرده می شوند و حتی شیعیان غیرهزاره از مناطق بجز هزاره جات هم هزاره نیستند. بنابر این در یک حساب ساده تعادل قومی همان است که قبلا بوده و با دو سه یا 5 و6 نفر بهم خوردنی نیست. پشتونها همچنان با حدود یکصد نماینده بالاترین اکثریت را دارند(و در کابل از تاجیکان و هزاره ها بیشتر رای آورده اند) و بعد تاجیکها و اقوام همسو باحدود70 نماینده. هزاره ها به زحمت به40 نماینده می رسند. ازبکها حدود25 نفر. 15 نفرباقیمانده هم سایر اقوام مثل بلوچ و نورستانی و عرب وپشه ای و سادات و غیره اند که در مجموع ممکن است با یکی از اقوام بزرگتر از نظر سیاسی همسو باشند.

آخرین وسوسه سال: نوشتن یا ننوشتن ؟

2010-12-31T02:11:00.002+01:00

یکسال تمام سعی کردم چیزی ننویسم ودربرابر انواع وسوسه ها مقاومت کردم. بار ها چیز هایی را سیاه کردم اما بلا فاصله پیش و حتی بعد از انتشار پاک کردم. حتی گاهی خواستم وبلاگ را اصلا تعطیل کنم و دروازه اش را سه قفله کنم اما نشد، چون انواع وسوسه های دیگر پیدا شد مثل اینها که مثلا وبلاگ چسپیده است به ایمیل و ایمیل را که نمی شود بست زیرا بدون ایمل زندگی ممکن نیست و تازه تمام لینکها و سایتهای مورد علاقه ات و کل خواندنیهای عالم هم که به وبلاگ وصل شده...

این اواخر به این موضوع فکر می کنم که بدون خواندن نمی شود چیزی نوشت و بدون نوشتن هم نمی شود چیزی خواند!

پس چه بایدکرد؟

خوب این سال هم که تقریبا بخیر وبدون نوشته گذشت حالا ببینم سال بعد نیز می توانم در برابر این وسوسه ها مقاومت کنم یانه؟

همیشه

2010-12-10T20:57:00.004+01:00

یکسال پیش در همین روز های سال هنگام وبگردی نیمه های شب دیدم یکی از وبلاگهایی مورد علاقه ام آپدیت کرده و از سفرش به دیاری که من آنجا را خوب می شناسم نوشته بود: از سوز سرما، از بخاری چوبی، ازیخزدگی فکری و...با اینکه نویسنده وبلاگ را اصلا نمی شناختم و او هم با نام مستعار می نوشت اما همیشه علاقمند بودم و تمام پست هایش را می خواندم. او زود به زود و خوب می نوشت، اغلب به انگلیسی و گاهی فارسی. نوشته هایش طوری بود که احساس نزدیکی و آشنایی می کردم و همیشه به این فکر بودم که چه کسی پشت این وبگاه است. آن شب هم فکر شیطنت آمیزی به سرم زد: حالا وقت آن است که کمی سر به سر این جناب بگذارم و شاید بتوانم بشناسمش. راه دیگری نداشتم جز دنیای وب بلافاصله برایش کامنت ماندم که درهمان حوالی ام و اگر کمکی لازم دارد حاضرم و غیر مستقیم علاقه خود را به آشنایی با ایشان ابراز کردم و...کمی نگذشت که برایم پاسخی نوشت که می خواهد مرا ببیند وشماره اش را برایم فرستاد اما باز هم خود را معرفی نکرده بود. مشکل من حل نشد بلکه بیشتر هم شد. من نمی توانستم به محل قرار بروم چون هزاران کیلومتر از آن محل دور بودم. این بود که احساس کردم در تله صمیمیت و صداقت ایشان گرفتار شده ام. تلاش کردم دوباره تماس بگیرم و عذر خواهی کنم و این قرار را برای وقتی دیگر، یعنی تا چند ماه بعد بگذارم اما از خجالت این کار را هم نتوانستم. تنها امید من این بود که مدتی بعد که به آن شهر سفر می کنم با داشتن آن شماره تلفن می توانم به دیدارش بروم و ضمن آشنایی، ازش عذرخواهی کنم.

اما چه خیال باطل و چه اشتباهی! من برای همیشه فرصت آشنایی و عذر خواهی را هردو، باخته بودم. چند ماه بعد خبری آمد و بعدتر نامی برای نویسنده وبلاگ افشا شد اما من باور نکردم. مدتی بعد به آن دیار سفر کردم، شماره را گرفتم اما جوابی که نباید می شنیدم شنیدم.

اکنون باز شب سردی است. سرد تر از پارسال و من هنگام وبگردی احساس تنهایی و سردی بیشتری می کنم وقتی به لینک آن وبلاگ نگاه می کنم و می بینم که 6 ماه است آپدیت نکرده و عنوان آخرین پست اش است: بیگانگان به همدیگر.

هروبلاگی بالاخره آپدیت نخواهد کرد مثل همیشه همیشه همیشه...

دوبیتی مالستانی

2010-11-06T23:41:00.002+01:00

گل صد برگ تابستان ام ای یار

فرار از ملک مالستان ام ای یار

همان روزی که گشتم از وطن دور

به والله من پریشان حالم ای یار

********************

مدتهاست که چیزی ننوشته ام. راستش انگیزه ای نبوده یا موضوع خوبی در دلم جور نیامده ویا از بیکاری فرصت نکرده ام؛

اما میدانم که دلم برای وبلاگم و نوشتن تنگ شده است و برای خیلی چیز های دیگر!

زندگی و مرگ

2010-10-16T03:11:00.001+02:00

Einsamkeit تنهایی

2010-10-01T14:44:00.007+02:00

Einsamkeit

Rainer Maria Rilke

Einsamkeit ist wie ein Regen.

Sie steigt vom Meer den Abenden entgegen;

von Ebenen, die fern sind und entlegen,

geht sie zum Himmel, der sie immer hat.

Und erst vom Himmel fällt sie auf die Stadt.

Regnet hernieder in den Zwitterstunden,

wenn sich nach Morgen wenden alle Gassen

und wenn die Leiber, welche nichts gefunden,

enttäuscht und traurig von einander lassen;

und wenn die Menschen, die einander hassen,

in einem Bett zusammen schlafen müssen:

dann geht die Einsamkeit mit den Flüssen...

فراموشی Vergesslichkeit

2010-08-26T11:01:00.007+02:00

چندی پیش و قتی کاغذ پاره های قدیمی خود را برای یافتن چیزی زیر و رو می کردم چند ورق پاره از یادداشتهای گذشته خود را یافتم. هر یک از آنها به زمان خاصی مربوط می شد و در آنوقت چقدر برایم مهم و حیاتی می نمود اما اکنون فقط آن یادداشتها توانست درمن یک احساس لحظه ای رابوجود بیاورد ونه بیشتر. چشمان خود را بستم و در حالی که آن لحظات را مرور می کردم، یادداشتهارا پاره کردم وبه دور انداختم...، می دانستم چقدر برایم آن لحظات و یادداشتهایش مهم اند اما آگاهانه می خواستم همه را به فراموشی بسپارم یا از یادشان ببرم.

همین امروز شخصی مهم که سالها برایم مثل بت ارزشمند می نمود و مشتاق دیدارش بودم از محل کار ما بازدید نمود ویکی از اتاقهایی که دیدن نمود اتاق من بود اما من قبل از رسیدن او خودم را گم و گور کردم تا نبینمش یا نبیندم!

آیا می شود چیز های دیگری را که هنوز در ذهن و یاد خود داریم مثل آن کاغذ ها و یا گریختن از دست اشخاص، آگاهانه فراموش کرد یا ازیادشان برد؟

مبارک بادت این سال وهمه سال...

2010-03-21T11:41:00.002+01:00

هشت مارچ : زنان افغان- کاری از تام بلاک

2010-03-07T23:13:00.003+01:00

روزی روز گاری وبلاگی بود...

2010-02-27T22:01:00.004+01:00

وبلاگ نویسی من خودحکایت جالبی دارد. حدود 7 سال می شود که به اصطلاح وبلاگ نویسی می کنم اما واقعیت این است که از این وبلاگ نویسی، نه من خیری دیده ام و نه خوانندگان و نه هم خود جناب و بلاگ!

در اوایل سال هشتاد و دو خورشیدی با آغاز بکارنمودن پرشین بلاگ درایران وبلاگ نویسی فارسی نیز آغاز شد و من شاید یکی از اولین کسانی بودم که عضو آن شدم. آن زمان اینترنت و دنیای دیجیتال به این وسعت و گستردگی نبود و بخوبی بیاد می آورم وقتی دریافتم که به آسانی و رایگان می توانم ا زطریق نوشتن و ارسال مطالبی بر روی اینترنت خوانندگانی از سراسر جهان داشته باشم و مستقیما می توانم با آنها ارتباط برقرار کنم، چقدر ذوق زده شده بودم. آن زمان جوان بودم و پر انرژی و دانشجو و روی پروژه ای درمورد زمین شناسی افغانستان کارمی کردم. نخستین پستهای من در وبلاگ افغان جیولوجیست اطلاعاتی بود درمورد زمین شناسی اقغانستان و با توجه به قلت مطالب دراین زمینه بزودی طرفدارانی هم پیدا کرد و حتی بعد ها کتابخانه ها و انجمنهای معتبری چون ویکی پدیا سراغ مرا گرفتند...، اما این دوره نسبتا خوب بعد از حدود یکسال و اندی با ختم دوره دانشجویی و درگیر شدن با مشکلات کارو زندگی و نیز مشکلات ارتباطات اینترنتی درافغانستان بشدت دچا ر رکود شد طوری که مدتهای مدیدی اصلا چیزی ننوشتم یعنی نتوانستم و بعد تر که فرصتهایی هم پیش می آمد وبلاگ مظلوم را مانند انباری زیر زمینی، محلی برای انبار کردن مطالب اضافی و بدرد نخورم می کردم و بازدلم خوش بود که وبلاگ نویسی می کنم و حتی برای بعضی بندگان خدا آدرس هم می دادم که این است سایت اینرتنتی اینجانب، بفرمایید باز دیدنمایید!

القصه، این حکایت همچنان ادامه یافت تا یکی دو سال گذشته و آن به اصطلاح وبلاگ هم بخوبی جا افتاده بود و دارای لینکهای فراوان و بازدیدکنندگان تقریبا زیاد و درمجموع دارای رنک متوسط به بالا و من هم سرخوش از داشتن آن تا اینکه جناب پرشین بلاگ هک شد و مدتها از کار باز ماند و بعد که دوباره فعال شد ضمن استفاده از دومین دولتی ایران محدودیتهای دیگری را هم اعمال کرد و و کم کم این احساس به من دست داد که نوشتن من درآنجا دیگر ممکن نیست. یا باید آن را می بستم ویا اینکه از آنجاکوچ می کردم. از انجا که من شخصا دراین موارد آدم محافظه کاری هستم که حتی نمی توانم از کفشهای کهنه ام دل بکنم، حالا چطور ممکن بود که بیایم چیزی را از بین ببرم که به آن احساس قلبی داشتم، لذا آن یار قدیمی را سرجایش محفوظ اما به امان خدا رها نموده و به بلاگر گوگل درحدود یکسال پیش کوچیدم و تمام وسوسه های زمین را ایجاد نمودم.

دراینجاهم وضع وبلاگ نویسی من رونق چندانی نگرفت وبر خلاف پرشین بلاگ اینجا از خواننده و مراجعه کننده ای هم خبری نبود و موضوع خاصی را هم دنبال نمی کنم و گاهی جرقه ای و بعد سکوتی طولانی و گاهی عکسی و تصویری و...تمام. دراین سال گذشته تنها 28 پست منتشر نمودام ام که واقعا درحکم هیچ است و گاهی شدیدا احساس خجالت می کنم و حتی چند بار تصمیم به خدا حافظی و حذف این وبلاگ هم گرفته ام ولی هربار همان محافظه کاری بدادم رسیده و با خود گفته ام اگرنمی توانی به این برسی خوب جانش را چرا می گیری بگذار نفس بکشد...

دراین مدت رقبای دیگری هم برای وبلاگ نویسی سر براورده و کلا دنیای مجازی را متحول نموده است و آن سایتهای اجتماعی چون فیس بوک و غیره است که تقریبا تمام حوائج وبگردها و وبنویس هارا به شکل خیلی ساده و سریع براورده می سازد و زمانی رسیده که براحتی می شود گفت که وبلاگ نویسی دارد به سنت قدیمی و مشکلی تبدیل می شود.

خوب حاصل این گفتا رچیست؟

خیلی ساده باید بگویم که واقعا بروز کردن وبلاگ برایم کار دشواری شده است و شاید نتوانم همیشه بروز کنم، لذا اگر علاقمندی هست و حرفی هست می تواند مرا بیشتراوقات درفیس بوک باهمین نامی که نویسنده این بلاگ خوانده می شود، البته با حروف لاتین، پیدانماید و درانجا خیلی راحت تر می توانیم حرفی اگر داشته باشیم را بطورمتقابل بهمدیگر منتقل نماییم.

باتمام این حرفها من وبلاگ نویسی را دوست دارم و آن را رسم خوشایندی می دانم و نهایت تلاش خود را به خرج می دهم که اینجارا همچنان سرپا نگهدارم، اما اگر نشد پس عفوم نمایید!

Another chance to get it right...

2009-12-31T23:52:00.004+01:00

Years have changed, times have rolled, the more narrow life, and age less, as the past is over. There is no future stretches reply. Through the future with a smile. Happy new year 2010 and wish you all the best

معرفی چند بورس تحصیلی در کانادا و انگلستان و هالند برای هموطنان افغان

2009-12-21T17:34:00.007+01:00

علاقمندان و داوطلبان واجد شرایط هموطن را برای شرکت در فرصتهای تحصیلی زیر دعوت می نمایم. تمامی اطلاعات مورد نیاز در لینکهای مربوطه موجود است.

Calls for Application

Special Scholarships“Good Governance in Afghanistan” (GGA)and “Master of Public Policy” (MPP)at the University of Erfurt, Germany

http://api.ning.com/files/y-byzRnF5FNImwuE5I1k2xCSYbym3u3KA4J2WkRRYNya5aGI2fncnyx8fSb8LTWZiNgt3nFPOd5AfFuPCyWqp7ZZshcykA/DAADGGA_PublicPolicy20101.pdf

http://api.ning.com/files/y-byzRnF5FNImwuE5I1k2xCSYbym3u3KA4J2WkRRYNya5aGI2fncnyx8fSb8LTWZiNgt3nFP*O

api.ning.com

Deadline: November 15,2010

Call for Applications: Afghan Communications Scholarship

The Afghan Communications Scholarship provides fully funded fellowships to qualified citizens of Afghanistan to complete a two year MA in Communications at theUniversity of Ottawa/l'Université d'Ottawa in Ottawa, Canada.

The program provides the opportunity for post-graduate study in Canada for journalists and communications professionals in early or mid-career who demonstrate both academic and professional excellence and the potential to become leaders, decision-makers and agents of change. Up to five finalists will be awarded a grant beginning in July 2011 and concluding in May 2013.

Deadline

November 29, 2010

http://www.soros.org/initiatives/scholarship/focus_areas/afghan/guideline

2010 PEACE THROUGH BUSINESS
Program Overview & Application Instructions
The Institute for Economic Empowerment of Women’s PEACE THROUGH BUSINESS program provides long-term business education to women entrepreneurs in Afghanistan and Rwanda. The program is based on the theory that a country that is more economically sound has a greater capacity for peace.

February 2010
1st - OSI/FCO Chevening/University of Cambridge Scholarships
Scholars from Bosnia Herzegovina, Croatia, Kosovo, Macedonia, Montenegro, Serbia, Afghanistan, Bangladesh, and Pakistan are invited to apply for awards in the social sciences and humanities.

2nd - OSI/FCO Chevening/University of York Scholarships
The program offers scholarships to suitably qualified individuals and/or young professionals from Afghanistan and Tajikistan to pursue an MA Post-War Recovery Studies at York.

Amsterdam Merit Scholarships

Amsterdam Merit Scholarships
Scholarships for outstanding students from non-EEA countries pursuing a Master’s degree at the UvA

برای خالی نماندن عریضه!

2009-10-24T22:22:00.005+02:00

در یک ماه گذشته پایم به هیچ جایی بند نبوده تا چیزی در اینجا بنویسم و تماما در رفت و آمد و سفر بوده ام. فرانکفورت، کلمبو ، دهلی، کابل،بهسود، بامیان، کالو، حاجیگک و بالعکس؛ با قطار با هواپیما، با موتر، با الاغ و پیاده. از روی اقیانوسها گذشته ام و بر فراز قله ها هم صعود نموده ام و بعد وارد دره های تنگ و تونلهای تاریک شده ام. نمی توانم الان حواسم را متمرکز کنم روی تک تک تصاویر سفر و کاش می شد تمام تصاویر وتجارب سفر را اینجا یکجا با شما شریک می کردم. سعی می کنم چیزی بنویسم اما می بینم بی فایده است، زیرا تمام آنچه را در ذهن دارم نمی توانم پیاده کنم. می خواهم چند تصویر بگذارم باز هم آن را ناقص می یابم، زیرا این تصاویر فقط لحظه ای از زمان را در خود حبس نموده و هرگز نمی توانند تمام سفر را نمایندگی کنند. پس چه باید کرد؟

قول نمی دهم ولی سعی می کنم در آینده نکاتی را اینجا بنویسم برای خالی نبودن عریضه!

ما صلح می خواهیم؟

2009-09-20T19:08:00.005+02:00

امروز عید است و فردا روز جهانی صلح. ضمن تبریکاین ایام به تمام دوستان و هموطنان، تصویر فوق را به فرمایش جمعی از وبلاگنویسان هموطن در اینجا به عنوان تحفه عید به شما تقدیم می کنم.
ای کاش می شد و می توانستیم و می توانستم واقعا صلح را به این ملت هدیه بدهیم.
هرچند عبارت "ما افغانها صلح می خواهیم" نیز جای تامل بسیار دارد، مثلا اینکه: کدام افغانها هستند که صلح می خواهند؟ صلح از نظر ما چه مفهومی دارد؟ و ما واقعا صلح می خواهیم؟ و...؟
نمی خواهم به جواب این سوالات بپیچم، فقط امیدوارم همزمان شدن ایام عید با این روز جهانی اندک فرصتی را بوجود آورد تا افغانها ولو به مدت کوتاه، آرامشی را احساس کنند تا در اثر آن به درک و خواستی واقعی از صلح نایل شوند.
امید که چنین باد

"حسن مالستانی" به مریخ می رود!

2009-08-26T10:08:00.007+02:00

Hasan Malistani
You are part of history
Your name will be carried to Mars on a microchipcarried by

NASA's Mars Science Laboratory rover
Certificate number: N2M400467525
Date: August 26, 2009

"حسن مالستانی" 85 امین افغانی که به مریخ خواهد رفت!

شک دارید؟ تصدیق نامه را ببینید.

با ثبت نام در سایت ناسا فرصتی برای شما هم فراهم می شود که نام خود را به مریخ بفرستید. البته خودتان کمی صبر کنید تا بعدا روح مبارک به آنجا پرواز کند. فقط عجله کنید زیرا ممکن است سفینه پر شود و شما این فرصت را برای همیشه از دست بدهید!

بعد از انتخابات

2009-08-24T00:56:00.008+02:00

خوب یا بد دومین دوره انتخابات ریاست جمهوری هم انجام شد و به نظر می رسد که تقدیر خواسته یا نخواسته افغانستان این است که حد اقل 5 سال دیگر کرزی را تحمل کند. کرزی که در ظاهر آدم ساده ای به نظر می رسید اما این بار رفتار پیچیده ای از خود به نمایش گذاشت. او موفق شد با زور یا به رضا در بازی قدرت نیروهای داخلی و خارجی را مات کند و حتی توانست از دشمنان و مخالفان دیرینه به سود خود رای بگیرد و صحنه را طوری بچیند که همه راهها به او ختم گردد. آیا او در 5 سال آینده ودر عمل نیز می تواند چنین موفقانه بازی کند؟
از هم اکنون بحث دولت دوم کرزی بر سر زبانهاست و چانه زنیها بر سر اعضای کابینه شروع شده است. این در حالی است که او چگونه می تواند در دولت بعدی همه ی اعضای ائتلافی بعضا متضاد خود را راضی نگهدارد و تعادل را برقرار سازد جای تردید و سوال دارد. با مخالفان مسلح چه خواهد کرد وبا اپوزیسیون و رقیبان سرسخت چگونه کنار خواهد آمد؟ با فساد اداری و نارضایتی عمومی چه می تواند صورت دهد؟ و از همه مهمتر با قدرتها و نیروهای خارجی حاضر در کشور چگونه تعامل خواهد نمود؟

پاسخ به این سوالات البته آسان نخواهد بود و به تنهایی به او هم مربوط نمی شود. کرزی میتواند مثل دوره های گذشته با تشکیل کابینه ای ائتلافی و مصلحتی سالهای آینده را با دفع الوقت و مماشات بگذراند ویا اینکه باحمایت خارجی و متحدان داخلی دولتی محکمتر و کارا تر تشکیل دهد تا حداقل دراین دوره بتواند گامهایی به پیش بردارد. موفقیت یا شکست ایشان در 5 سال آینده در حفظ و انتقال ظرف بلورین شکننده ای که بدست دارد(تعبیری که او همیشه از آن استفاده می کند) آزمون بزرگی برای ملت/دولتی به نام افغانستان خواهد بود. آیا جز امیدواری راه دیگری هم برای ما وجود دارد؟

انتخاب یا گناه کبیره؟

2009-08-02T19:02:00.014+02:00

هرگز فکر نمی کردم که روزی در این صفحه به مسایل سیاسی افعانستان بپردازم زیرا از آن بشدت بیزارم و بوده ام. این بار فکر می کردم با نبودن در کشور بهانه خوبی دارم تا این انتخابات را به کلی نادیده بگیرم. ولی چی می شود کرد؟ تکنولوژی، این شیطان بزرگ مرزهارا از بین برده و فواصل را در نوردیده است و هرجایی که باشی از هجوم تبلیغات کاندیدا ها درامان نخواهی بود. این بود که خواستم تکلیف خود را با این انتخابات روشن کنم.
هرچند انتخابات ریاست جمهوری درافغانستان در شرایط سیاسی و امنیتی فعلی بیشتر به یک شوخی شبیه است تا یک امر جدی ولی با وجود این نمی توان آن را خیلی هم ساده و از پیش تعیین شده تصور نمود یعنی این دور از انتخابات دارای پیچیدگیهای زیادی است وتا کنون که حدود 2 هفته به زمان برگزاری آن مانده هنوز نمی توان در مورد نتیجه آن با قاطعیت صحبت کرد. به اندازه کاندیدان متعدد این انتخابات سناریو های مختلفی می تواند وجود داشته باشد. این سناریو ها هر چند متضاد و بعضا غیر منطقی به نظر می رسند ولی قابل تامل اند.
به نظر می رسد کرزی درخط اول این مسابقه ایستاده است. او امکانات دولتی وسابقه چندین ساله دارد. بیش ازهرکاندیدی شناخته شده است. درجهت وحدت ملی شعار می دهد، آدم نرم خوی ، اهل مدارا و معامله و از اکثر رقیبان خود خوشنام تر است. خود پشتون اصیل قندهاری است و سران دو قوم دیگر را نیز با خود دارد. روابطش با مخالفین از جمله حزب اسلامی و حتی طالبان هم بد نیست و گفته می شود رضایت ارباب بزرگ را هم بدست آورده ویا بعد از پیروزی حاصل می کند.... خوب پس کار تمام است!
اما روی دیگر سکه همین نکات مشکلات عمده کرزی هم هست. ناکارآمدی و فساد در دولتهای او بلای جانش در این دوره شده بطوری که تمام رقیبان عمده اش وزیران و همکاران ارشد او در گذشته می باشند. از لحاظ مردمی او بشدت اعتبار خود را از دست داده و در ساده ترین حالت مردم افغانستان از او خسته شده اند و اگر ضعف رقیبانش نباشد واقعا کمتر کسی میل دارد که به او رای دهد. مشکل اصلی دیگر او با ارباب بزرگ و جامعه جهانی حاضر در افغانستان است که بشدت از او روی برتافته اند و او باید بر اساس شعار تغییر اوباما هم که شده باید جایش را به کس دیگری بدهد. همین مشکلات باعث شده است که تاکنون کرزی هم به بقایش اطمینان نداشته باشد و تنها امیدش حذف رقیبان عمده ازمیدان می باشد اما خودش هرگز حاضر نیست ازمیدان بدر برود.
جدی ترین رقیب کرزی عبدالله است. مهمترین برگ برنده او بازی کردن نقش دوگانه حد واسط پشتون و تاجیک و حد میانه مجاهد و غرب گراها است. حمایت برخی ازکشورهای منطقه و احتمال سازش او با آمریکا می تواند برگ برنده دیگری برای او باشد. از نظر مردمی او می تواند فقط روی رای تاجیکها حساب کند ولی با سه قوم اصلی دیگر مشکل دارد و این کارش رابسیار دشوار می کند. سابقه جهادی او تیغ دو دمی است که گاهی به نفعش و گاهی به زیانش تمام می شود.
اشرف غنی احمدزی از جهات دیگری برای کرزی خطر ناک تر است زیرا هم تحصیلات و تجارب بیشتری دارد و هم در بین پشتونها با او رقابت می کند و مهمتر اینکه گفته می شود بیشتر از همه به آمریکا نزدیک است. مهمترین ضعف احمدزی نداشتن پایگاه مردمی است و مخصوصا در میان اقوام غیر پشتون چهره منفی به حساب می آید. او آمریکایی ترین کاندید است و از این رو نباید به رای مردم چشم داشته باشد. تنها شانس او این است که آمریکا دو رقیب اصلی او را به نحوی ازمیدان خارج سازد که این کار هم در شرایط فعلی محتمل به نظر نمی رسد.
رمضان بشردوست اما پدیده غیر قابل انکار دیگری است تا حد زیادی می تواند برای رقیبان چالش برانگیز باشد. او بااینکه تنها کاندید غیر پشتون است که می تواند از پشتونها هم رای بگیرد ولی در میان قومی که خود به آن تعلق دارد با مشکلات زیادی روبرو شده است. او می تواند رای خوبی بیاورد ولی قطعا رییس جمهور نمی شود زیرا نه حمایت خارجی به همراه دارد و نه تحملی برای برنده شدن او. هرگاه از ناحیه او خطری برای رقیبان اصلی احساس شود ازمیان برداشتن او کار ساده ای خواهد بود.
درمیان سایر کاندیدان رنگارنگ و متعدد نیز متاسفانه کسی که مشکلات چهار کاندید فوق را نداشته باشد وجود ندارد اما به نظرم افراد زیر قابل تامل اند: هدایت امین ارسلا وزیر ارشد کرزی، میرویس یاسینی کاندید مطرحی از مشرقی. حبیب منگل نماینده جبهه ای ازپرچمیهای سابق. شهنوازتنی نماینده ای از خلقیهای سابق و ملا عبدالسلام راکتی عضو طالبان بازگشته از گوانتانامو وحضور سمبلیک دو کاندید زن.
نکته مهم دیگر وجود سرگردانی درمیان مردم و سردرگمی در میان مقامات آمریکایی وسایر کشورهای حاضر درافغانستان است. مردم و کاندیدا ها به دنبال آن اند که بدانند نفر مورد مورد نظر آمریکا و غرب کیست و خارجی ها هم مانده اند که دراین میان از چه کسی حمایت کنند که هم در میان مردم طرفدار داشته باشد و هم بتواند دستورات آنهارا بخوبی اجرا کند. این وضعیت ممکن است تا روز های قبل از انتخابات خاتمه یابد و یک یا چند نفر از بازیگران اصلی حذف شوند و یاد مان باشد که در افغانستان هرچیزی ممکن است اتفاق بیفتد.
و اما خود رای دادن و انتخاب کردن هم در افغانستان کار آسانی نیست و در هنگام رای دادن به این حرف صدیق افغان نیز باید توجه کرد که "رای دادن در یک کشور اشغال شده گناه کبیره است". من یکبار نه بلکه دوبار مرتکب این گناه شده ام، آیا این بار می توانم از آن اجتناب کنم؟

دلخوشی های یک معلم

2009-07-12T04:27:00.008+02:00

یک معلم دلش به چه بایدخوش باشد؟...چند نفر را درس داده، چند نفر از آنها آقای دکتور شده و چند نفر دیگر آقای مهندس؟
زمانی درمشهد معلم نازنینی داشتیم که به ما توصیه می فرمودند که در آینده هر کاره می خواهید شوید معلم نشوید زیرا کار معلمی یعنی درجا زدن ، سکون و یکجا ایستادن. تو در یک صنف ایستاده ای ولی شاگردانت می آیند و می روند و برای خود کسی می شوند. یعنی به قول شاعر تو نه تنها پیش نمی روی بلکه فرو می روی. اما من شاگرد حرف شنوی نبودم و بر خلاف حرف استاد آمدم و معلم شدم. سالها از آن تاریخ و آن حرف می گذرد ولی من هنوز گاهی به آن می اندیشم و باخودفکر می کنم چرا او وقتی این حرفها را می زد لحن خاصی داشت و به دور دستها خیره شده بود.
بعد از سالها اکنون من هم تقریبا به حرف و لحن آن استاد نزدیک می شوم و سعی می کنم از او تقلید کنم،.... نه، بگذارید در ادامه قصه دیگری را روایت کنم: در همان سالهای طلایی استاد دیگری با طعنه به ما رو کرده می گفت "روزی روزگاری درآینده وقتی آقای دکتور، آقای مهندس ویا آقای...شدید وبر مرکب مراد سوار از خیابانهای شهر می گذرید، اگر در یکی از معابر پیر مردی را دیدید که عصا زنان می خواهد از عرض خیبان عبور کند ولی دست و پایش می لرزد...ایا به خود زحمت می دهید که اندکی از سرعت خود بکاهید و یاعینک آفتابی خود را بردارید و نیم نگاهی به وی نمایید... شاید او من باشم، معلم شما...".
خوب این حرفها برای چیست و نتیجه اخلاقی آن کدام است؟
یک تبصره اش این است که مدتی است از منبر تدریس دور مانده ام و برای اینکه روضه هایم از یادم نرود باید تمرینی بکنم. راستش دلم برای فرزندان زمین تنگ شده است!
و دیگر اینکه این حکایت را به جوانانی که اکنون در نقاط مختلف جهان در حال تحصیل اند و آنهایی که هنوز می خواهند معلم شوند ومخصوصا به آنهایی که برای ادمه تحصیل در دوره ماستری Indian School Of Mine ،جای مورد علاقه خودم را، قرق نموده اند تقدیم می کنم(به آن 23 تنی که در تصویر می بینید) .

Gemütlichkeit

2009-06-28T11:10:00.012+02:00

مدتی است که در کلونی رومیان سابق (Cologne) یا بقولی Köln رحل اقامت افکنده ام . دوباره برگشته ام به سالهای قبل، دوران مکتب و شروع نموده ام با : آ ب ث د ...
بعد از سالها معلمی و درس دادن حالا نشسته ام بر روی نیمکت شاگردی، جالب است نه؟ به این می گویند سر پیری و معرکه گیری!

آموختن یک زبان جدید می تواند جالب باشد و لی نمی دانم چرا یاد گیری آلمانی یا DEUTSCH برای من جاذبه ای ندارد و بنابر این برخلاف گذشته ها این بار شاگرد تنبلی هستم. نمی دانم شاید یکی از علتها.... باشد؟

آلمانی زبانی جامع و غنی به نظر می رسد و واژگان وسیع و ساختار جالبی دارد ولی از طرف دیگر در قیاس با سایر زبانهای هند و اروپایی بیش از حد مغلق از نظر گرامری و نا زیبا از لحاظ صوت و لحن به نظر می رسد. آلمانی بزرگ ترین زبان در اروپا است و بیش از 100 میلیون نفر به عنوان زبان مادری با آن حرف می زنند و علاوه بر آلمان در اتریش و سویس هم زبان رسمی است و در بلژیم، لوکزامبورگ، لیختن اشتین هم یکی از زبانها است و در بسیاری از قسمتهای دیگر اروپا مثل ایتالیا و فرانسه و مخصوصا در اسکندیناویا به این زبان صحبت می شود. هرچند شباهتهای زیاد ی با زبان فارسی دارد و بخوبی فهمیده می شود که این زبانها از یک ریشه اند ولی ظرافت وسلاست آن را ندارد. مخارج حروف غلیظ آن باعث درد حنجره می گردد: ایشش...ایخخ، ارررر ، ایغغغ !

اکثر واژه ها بهم می چسبند وکلمات طویلی ایجاد می کنند که خواندن آن را هم دشوار می نماید: Promotionsbestätigung و از نظر لغات برای یک کلمه معانی و امکان کاربرد های مختلفی وجود دارد که اکثرا گیج کننده است و برای بسیاری از اصطلاحات و لغت های آن نمی توان در زبانهای دیگر معادل دقیقی پیدا کرد مثل همین Gemütlichkeit.

به علاوه الفبای معمول لاتین چهار سمبول خاصی هم دارد که در زبان فارسی معادلی ندارند: Ü, Ä, Ö, ß.

موضوع دیگر گرامر بسیار سخت آن است که در آن استثناء بر قاعده غلبه دارد و یکی از مشکلات عمده بحث جنسیت است. برای تمام کلمات یعنی اسامی باید مذکر، موءنث و یا خنثی بودن را در حرف تعریف، در جمع و فرد در حالت فاعلی و مفعولی و ملکی و...بایدرعایت نمود که کار آسانی برای یک نو آموز نمی باشد. قواعد کلی هم وجود ندارد و بقولی همه چیز سماعی است. مشکل دیگر وجود لهجه های بسیار متفاوت در مناطق مختلف آلمان است که گاه خیلی دور از هم است مثلا حتی سلام و علیک شان هم فرق می کنند.

شاید بشود یکی از نکات مثبت این زبان در قیاس با انگلیسی ساختار جمله اش باشد خیلی انعطاف پذیر می باشد و بجز جایگاه فعل اصلی بقیه کلمات جای ثابتی ندارند و بسته به موقعیت می توانند تا حد زیادی تغییر کنند و دیگر اینکه در قسمت شنیدن و تلفظ نسبت به انگلیسی راحت تر است یعنی اکثرا همانطوری که نوشته می شود خوانده می شود و برعکس.

ازنکات جالب دیگر صنف یا کلاس اینترناسیونالی است که به آن می روم و این خودش موضوع خوبی برای زبان شناسی است وبرای من از خود آلمانی جالبتر. از همه قاره ها و از همه نژاد ها و گروههای زبانی عمده جهان نماینده داریم : افغان، آمریکایی، یونانی، شیلیایی، کوریایی، تایلندی، فرانسوی،انگلیسی، کانادایی، عرب و آفریقایی.

سفر کلمبو: Ayubawan

2009-06-04T19:42:00.006+02:00

این بار وقتی طیاره ایرباس 330 مسیر خود را از دهلی به طرف جنوب و به مقصد کلمبو تغییر داد اصلا تعجب نکردم زیرا به توصیه دوستی هندی مسیر دهلی- کلمبو-فرانکفورت را قبلا انتخاب نموده بودم زیرا می خواستم تجربه جدیدی بدست بیاورم.

یکی دیگر از دلایل این انتخاب شاید این باشد که این روز ها داستان ببرهای تامیل بطور خشنی پایان یافت، این , شاید از نظر کلی خوشایند باشد ولی باید توجه کرد که شرکت کردن در جشن شکست یا قتل عام بیرحمانه یکی از آخرین جنبشهای قومی جدایی طلب ویا به عبارتی آزادیبخش برای من چندان هم خوشایند نبود، مخصوصا اینکه دوستان تامیلی هم دارم!

نکته جالب دیگر در مورد این کشور وجود تعداد بی شمار معابد و مجسمه های بزرگ بودا است و اکثریت مردم آن هم بودایی اند. هندو ها و مسلمانان در رده های بعدی قرار دارند. خط و زبان سینهالی و تامیلی هم شکل و شمایل جالبی دارند که نمونه های ان را در شکل می بینید. دوست تامیلی من نظرات جالبی در مورد زبان و خط تامیلی ارائه می کند و میگوید نمونه ای از خط تامیلی در قبر فراعنه مصر یافت شده(مثل نمونه های لاجورد بدخشان) و این زبان به کلی با سایر زبانهای هند و اروپایی متفاوت است، این یعنی قدمت پیش از تاریخ تامیل ها و از نظر نژاد شناسی و ...هم جالب است که به نظر وی بیشتر با بومیان استرالیا شبیهند تا سایر اقوام اسیایی و اروپایی.

حرف دیگر، موقعیت جغرافیایی ویژه سریلانکا است. شکل کشور به صورت قطره ای اشک است که از شبه قاره هند جدا شده است و فقط 6 درجه با خط استوا فاصله دارد و 19 کیلومتر با هند! یعنی یک جزیره گرمسیری. این موقعیت همچنین از نظر توریستی دارای اهمیت است زیرا سواحل و جزایر جالبی برای سفید پوستانی که می خواهند بدنشان را برنزه کنند دارد وهمچنین نزدیکی به مجمع الجزایر مالدیو یکی دیگر از هدفهای این توریستها ، نیز به این موقعیت اهمیت بیشتر را داده است. البته چای و قهوه و کاکائو سیلان(نام قدیمی تر کشور و قبل تر از آن سراندیب) نیز شهرت جهانی دارد.

توقف در میدان هوایی بندرا نایکه شهر کلمبو کشور جمهوری سوسیالیستی دموکراتیک سریلانکا، کل تصورم را از این کشور تغییر داد. میدان هوایی پر از توریستهای اسیای اروپایی و اسیای جنوب شرقی بود و در قیاس بسیار شبیه به دوبی اما جمع و جور تر و منظم تر و البته خوش رفتارتر با مسافران از جمله من (که قبلا در کشور های خلیج بسیار اذیت شده بودم) توسط ماموران و عوامل سریلانکن ایرلاین. دو پاکت چای سیلان و دو تی شرت تنها سوغاتیهای من از این کشور است.

در ادامه پرواز تا فرانکفورت در کنار مردی به نام Suriyage ، بودیست و از قوم سینهالا نشسته بودم. او شهردار یکی از شهرهای بزرگ کشور بنام کاندی بود و اطلاعات بسیار جالبی در مورد کشور خود به من داد و توصیه کرد که در اولین فرصت از این کشور دوباره بازدید کنم زیرا مناظر بی نظیر دیدنی دارد، نسبتا ازران است و در پرواز های ترانزیتی سریلانکن ایرلاین خدمات بیشتری می دهد وبسیار بهتر وراحت تر از دوبی است. من هم عین همین همین توصیه هارا به مسافرین هموطن دارم که بجای عبور از دوبی از این شهر عبور کنند و مخصوصا از مسیر دهلی هم اقتصادی است و هم تماشایی، فقط اندکی طولانی تر است!

و حرف آخر اینکه یک کلمه سینهالی هم یاد گرفتم که این مردم در محاوره زیاد به کار می برند:Ayubawan که تقریبا به معنی عمر شما دراز باد خودما است!

بعد نوشت: ماهم با ایرباس 330 از همان نوعی که به تازگی در اقیانوس اتلس سقوط کرد، پرواز داشتیم و البته از روی اقیانوس هند هم گذشتیم... ولی نسبت به آنها خوش شانس بودیم. من همیشه از پرواز وحشت داشته ام .حوادث اخیر ترس مرا بیشتر کرد، خدا بخیر کناد!

یکبار دیگر، نگاهی به هند

2009-06-03T18:04:00.005+02:00

تداوم نسلها و سیاست درهند: نهروئیسم!

تصویری از دروازه هند در دهلی

در چند سال گذشته بار ها به دهلی سفر نموده ام ولی این بار در اوج گرما و در واقع بد ترین فصل سال در ده روز آخر ماه می در دهلی و اطرافش گذراندم. در سفر های قبلی هم چیز هایی نوشتم از جمله اینکه هند سرزمین بزرگ و تمدن کهنی دارد و تنوع و گستردگی ان بی نهایت است....، در طی این سفرها شهر های مهم و بزرگ هند را چون دهلی، بمبئی، پونه و چندیگر را دیدم و نیز هندیان بی شماری را ملاقات نمودم و دوستان زیادی از میان آنها جور کردم.... آری ویژگیهای مثبت هند و هندیان از شمار خارج است ولی اینبار وقتش رسیده تا خارج از بهت اولیه و بر اساس دیده ها و تجربیات بعدی چند نکته نه چندان مثبت را ذکر کنم.

مهمترین نقطه منفی هند که روی دیگر سکه نقطه قوت آن هم هست، جمعیت و نفوس زیاد آن و در نتیجه فقر وحشتناک در میان صدها میلیون هندی می باشد. شاید برای استعمار و بهره کشی از انسانها با نام توسعه صنعتی و نظامی و...این جمعیت انبوه چیز بدی نباشد ولی وقتی میلیونها بی خانمان را می بینی که برای زنده ماندن مشکل دارند، دیگر از انسان بودنخود باید خجالت بکشیم.من با دوستان هندی از 2 مثال همیشه استفاده کرده ام، اول اینکه با وجود اینهمه فقر و فلاکت آدمها، داشتن بمب اتم، ارتش بسیار بزرگ و قوی، و...کار نادرستی است( شاید به همین علت باشد که هنوز هم تفکرات چپی در هند طرفدار زیادی دارد). آنها هم این مشکل را یک شرم ملی نامیده و گفته اند فعلا وضع نسبت به گذشته بهتر شده و هند در راه توسعه است.

دوم مشکلات عظیم سیاسی، قومی و قبیله ای و مذهبی و منطقه ای حل ناشده مثل کشمیر و اسام و حتی پنجاب و تامیل که همین روز ها هم دچار شورش و اغتشاش بودند، خطری است که هند را می تواند در مرز تجزیه و جنگهای داخلی قرار بدهد، یعنی کشورهای بزرک مشکلات بزرگتری هم دارند، به علاوه فساد و تبعیض و کهنگی از مرضهای مزمن دیگر هند است. دولت و احزاب عمده هند برای اینها چه اندیشیده اند؟

بقیه مسایل و مشکلات جوامع این چنینی هم کم نیستند مثل ، گدایی، سرقت و قتل که به گفته دوستی حاضرند برای 25 روپی آدم هم بکشند و در بین طبقات پایین صفات بدی چون دروغگویی و خس دزدی بسیار زیاد است. از نظر اخلاقی واجتماعی هم به نظر می رسد هندیان مشکلات زیادی دارند، الکلیسم، تجاوز و خود کشی و بیماریهایی مثل ایدز بیداد می کند. به نظر می رسد دیگر تعالیم بسیار کهن آیین های موجود در هند از رفع این مشکلات ناتوان است درحالیکه این جامعه به ارزشهای جدیدی هم دست نیافته است.

از اینها که بگذریم هند فعلا از نظر اقتصادی بسیار آسیب دیده و ارزش پول هندی در حد پول افغانی سقوط کرده است.

در عرصه سیاست بر خلاف انتظار حزب کنگره بعد از سالها در انتخابات پارلمانی نتایج بهتری بدست آورد و همین روزها دولت جدید را تقریبا به تنهایی تشکیل داد و داکتر مانموهانسینگ که مهمترین کار دولت قبلی اش توافقنامه هسته ای با امریکا بود دوباره توسط سونیا گاندی و راهول گاندی مامور تشیل کابینه شد. تحول دیگر حضور همین راهول پسر جوان راجیب گاندی و سونیای ایتالیایی در عرصه سیاست هند است که فعلا رهبری حزب کنگره را به عهده گرفته و در پارلمان و حزب تعداد زیادی از نسل جوان را با خود وارد نموده است. مادرش به علت اصالتش نتوانست نخست وزیر شود ولی در پشت پرده نقش بسیار تعیین کننده ای دارد و بدون شک اگر در دوره بعدی حزب کنگره بر قدرت باقی بماند راهول نخست وزیر خواهد شد. نکته دیگر اینکه نفوذ کاریز ماتیک خانواده نهرو و گاندی هنوز در بین توده های هند محفوظ مانده و در واقع چیزی در حد پرستش طرفدار دارد! به این می شود گفت سیاست و دموکراسی خانوادگی یا موروثی از نوع هندی . ولی بعد از قتل راجیو گاندی، سالها طول کشید که سونیا با درایت حزب را دوباره احیا کرد و اینبار هم در نزدیکی با آمریکا شاید نقش مهمی داشته است که در نتیجه آن دو ائتلاف بزرگ چپیها و هندوگراها سخت انتخابات را باختند. در همین عرصه جالب توجه است که رابطه دولت هند و افغانستان با حاکمیت حزب کنگره ازقدیم قابل توجه و حسنه بوده و اکنون هم به جرات می شود گفت که رابطه افغانستان وهند به بهترین سطح خود قرار دارد و هند برخلاف بسیاری از کشور ها نقش مثبت و سازنده ای دارد در افغانستان که برای هردو ملت مفید است. افغانستان به نیروهای متخصص و آموزش و نیز در عرصه تجارت به هند نیاز دارد و هند به مواد خام و بازار کار برای نیروهای متخصص خود. حزب کنگره با مسلمانان هند هم رابطه بهتری دارد و از این رو برای حل مشکل کشمیر و برقراری رابطه با پاکستان هم نقش مثبتی دارد. هندوستان فعلا تنها کشوری در جهان است که فعلا درهایش برای افغانها باز است و افغانها در آنجا به راحتی سفر نموده و به تجارت یا تحصیل و یا سیاحت می پردازند.

A Journey to Kandahar

2009-05-27T09:25:00.008+02:00

سفر به قند هار آن هم در دمای 40 درجه؟

نه این چیزی نبود که من به آن علاقمند باشم. همچنان رفتن به این شهر را آن هم در این روز ها اصلا در ذهنم تصور هم نمی کردم. ولی در هوا وقتی در یافتم که طیاره بجای تورا بوره به غرب راهی است‘ زیاد هم ناراحت نشدم! زیرا برای من سفر هوایی در این مسیر بسیار جالب است. من از جناح چپ طیاره مناظر بی نظیری از زمین شناسی افغانستان را دیدم مواردی که چند روز پیش به شاگردانم درس میدادم مثل دشت ناوور و آتشفشانهایش‘ باتولیت ارغنداب و صحراهای جنوب غرب اطراف قندهار....جالبتر از همه اینکه از روی مالستان و شهرستان گذشتم ولی حیف شد که از روی قریه و خاک ابا و اجدادی و جایی که مادرم دفن است عبور نکردم!این اولین بار بود که در میدان هوایی قند هار می نشتیم. میدان هوایی قند هار واقعا یک دز نظامی است و یکی از پایگاههای اصلی قوای امریکا به حساب می آید. یک ساعت توقف پرواز 311 آریانا ی کابل به دهلی در قنرهار گذشت و من از این سفر ناخواسته اصلا ناراحت نشدم!

Geotourism Education In Bamyan

2009-05-18T13:58:00.009+02:00

Photos By: Reza Mohammadi, Bamyan Ecotourism

سالی که نیکوست....

2009-04-21T07:59:00.007+02:00

در زمستان گذشته وقتی تلوزیونی اعلام کرد که یک منجم پیر هزارگی- شیخ علی احمد فکور- پیش بینی نموده که خشکسالیهای افغانستان امسال با بارش برف و باران زیادی جبران می شود بلا فاصله به خنده افتادم زیرا آنوقت وسط زمستان بود و هنوز از برف خبری نبود. نکته دیگر اینکه زمستان گذشته هم ظاهرا زمستان گرمی بود... اما از اواخر زمستان بارشهای قابل توجه و بعضا غیر عادی زیادی آغاز شد و تا امروز که اول ثور یا دومین ماه بهار است ادامه دارد. در تمام ماه حمل تقریبا همه روزه باران و بعضا برف در مناطق مختلف افغانستان باریده و حتی در برخی موارد و مناطق مثل بدخشان و بغلان سیلابهای ویرانگری به راه افتاده است. هم اکنون در هنگام نوشتن این یادداشت در بامیان برف جالبی می بارد و تپه های اطراف کاملا سفید پوش شده است. این نوع بارش در فصل کشت و کار برای دهقانان و زمین داران افغانستان شادی بخش است بطوری که شنیده می شود آرد و گندم و برنج در بازار ها مخصوصا در شمال افغنستان تا حد زیادی ارزان شده زیرا امید محصولات بیشتر ی در این سال می رود. البته در بسیاری از مناطق هزارجات به علت بارش زیاد هم نتوانسته اند کشت کنند زیرا زمینها بشدت سخت و کلوخی شده اند.

البته این وضعیت در سالهای گذشته نیز بی سابقه نبوده و تغییرات اقلیمی بیشتر جهانی ویا منطقه ای است ولی بهر صورت نشانه ای از وضعیت غیر عادی در کشور ما می باشد. دوستی می فرمود که شاید محور چرخشی زمین در اثر آزمایشها و انفجارات اتمی هند و پاکستان و ایران تغییر کرده و افغانستان از موقعیت سابقش مثلا اندکی به طرف جنوب شرق رانده شده است که مناطق باران خیز است. هرچند این گفته بیشتر از پیش بینیهای جناب فکور مطایبه آمیز است ولی شخصا فکر می کنم تغییرات غیر عادی در اب و هوای کشور نشانه ای از تعییر اقلیم وتغییرات شدید محیط زیستی می باشد. افغانستان در سالهای اخیر با از بین رفتن تقریبا تمام پوشش گیاهی اش واقعا به صحرا تبدیل شده است و نتیجه آن می تواند چنین تغییرات اقلیمی غیر عادی باشد. زمستانها ی بعضا گرم و یا بیش از حد سرد، تابستانهای سوزان و بهار و پاییز طوفان زا و باد خیز. همه اینها نتیجه بحران محیط زیستی در افغانستان می باشد.

بعد نوشت: امروز آخر ثور است و من در کابل، حوالی ظهر از خانه بر آمدم. هوا چنان گرم بود که احساس کردم در دهلی ام و درست یک ساعت بعد در شهر با چنان توفانی روبرو شدم که قریب بود خانه ها را ویران کند و درختان را از جا بکند. خاکهای کابل را چنان در آسمان بلند نموده بود که هوا تاریک شده و موتر ها و دکانها چراغهای شان را روشن نموده بودند. بعد از آن رگباری سیل آساسا هرچند کوتاه باریدن گرفت درست مثل بارانهای موسمی هندوستان...اینها همان چیز هایی اند که آن منجم پیش بینی نموده بود؟

راهی طولانی به خانه

2009-04-15T11:50:00.007+02:00

هنوز در سفرم، همیشه مسافرم. بعد از ماهها مسافرت اکنون در راه بازگشت به خانه ام. راهی که به راحتی با سفر های طولانی خارجی و حتی بین قاره ای برابری می کند. مسیری که بطور متوسط از حدود 200 کیلومتر بیشتر نیست اما در کمتر از 12 ساعت نمی توان به مقصد رسید و بعضا تا48 ساعت هم طول می کشد! از هر مسیری که بروی باید کلمه ات را خوانده بروی و فکر کنی که شاید این آخرین سفرت باشد... یا آب تو را می برد، یا برف راهت رامی بندد و یا طالب خودت را...، هر یک از مسیر های موجود بین کابل وبامیان ویژگیهای خاص خود را دارند: راه میدان- بهسود نزدیک ترین ولی پر خطر ترین و صعب العبور ترین است، راه بغلان دوشی و دره شکاری طولانی ترین و همچنان خطر ناک، پر رفت و آمد ترین و امن ترین راه راه دره غور بند است و من هم این بار از همین راه به بامیان می روم. در ه غوربند دره جالب ولی بسیار طولانی است بطوری که صبح زود وارد آن شوی دم شام از آن بر می آیی. با وجود تنوع اقلیمی و مردم شناختی آن اما پیچ و تاب و خم وپیچ های ناهموار آن در طول سفر از همه به یاد ماندنی تر است.

در مسیر راه که به بالا می روم با دیدن هر قریه و محلی خاطره ای و تاریخی برایم زنده می شود. یکی از این خاطرات مربوط به تاریخ وسیاست افغانستان است که از همه اول وقتی از کلکان می کذرم تابلویی مرا به خود می آورد: لیسه مجاهد شهید امیر حبیب الله خادم دین رسول الله ، بر می گردم به گذشته وکل قضایای مربوط به برخاستن وقتل وی در لابلای تاریخ در نظرم میگذرد مخصوصا ماجرای غم انگیز قتل وی توسط نادرشاه. بالاتر در حوالی چاریکار وپل متک که اندکی از بگرام دور است حوادث دیگری مثل جنگهای شمال و جنوب در دوره طالبان که اینجا خط اول نبرد بود و اولین سفرم به کابل بعد از پیاده شدن از یک c130 در بگرام د ر اولین روز های بعد از طالبان ...

در باغ اوغان در ولسوالی شینواری خاطرات شخصی دیگری پیدا شد و در اشتر شهر و بعد در سیاه گرد به دنبال خانه منشی فعلی ولسی جرگه می گردم که به مراتب از حکمتیار استحکام و صلابت بیشتری دارد. در نزدیک سیاه گرد دیواره های سنگ چین خرابه ای برجای مانده که می گویند طالبان توسط اسیران هزاره بامیان ساخته اند. اما چهار ده غوربند منزل بعدی است که مشهور تر از کل دره است. پیش از همه به یاد عبدالقدوس غوربندی می افتم. یکی از اعضای تراز اول حزب دموکراتیک خلق و دارای مناصب بی شمار. کسی که مشهور است به ترور میر اکبر خیبر که بدنبال آن انقلاب ثور بوقوع پیوست. تنها اثر آن دوران شاید تیر های برقی باشد که به یادگار باقی مانده اند. چهارده مرز اقوام است و در ایجا دره هم تقریبا نصف می شود. ملک غفور خان و فرزندانش به خصوص آمر عبدالستار هم در قسمت بالای چهار ده برای خود حکومتی داشته و دارند. در گذشته بازار کلان کتار خاک به کلی توسط آنان تخریب و نابود شده و اکنون هم آمر صاحب با اقتدار تمام بر دره حکمروایی می کند و کاملا مسلح است و گاهی که دولت حرفش را نشنود راه را بر همگان می بنند. من تا کنون چند بار از راهبندان وی جان بدر برده ام. کمی بالاتر دره سرخ وپارسا ولولنج است که چندین وزیر داشته است که اخرین آن مرحوم سید مصطفی کاظمی بود. اندکی برتر دو اب غور بند و دره ترکمن است که باز هم مشهور است. وزیر فعلی از این دره انجینیر ابراهیم عادل وزیر معادن است که زمانی برایم از خاطرات زمان مکتبش می گفت که چطور پیاده به کابل رفته وبا هویت جعلی درس خوانده است. شیخ علی ولسوالی بعدی است که با مردم هزاره سنی مذهب قره لق آغاز می شود. سال گذشته هزاره های بالای شیخ علی بر سر تغییر محل ولسوالی مدتی راه را بسته بودند وحالا ظاهرا ولسوالی جدیدی گرفته اند. می رسیم به کنار عمارت قوماندان، وزیر و والی صاحب انوری که قریب یک سال است صدها نفر نتوانسته اند مینهای کاشته شده ظاهرا توسط ایشان را پاکسازی کنند. در مورد خانه ایشان حرف و حدیث زیاد است ولی می شود گفت کار خوبی نموده و کاش سایرین هم مقداری از پول خود را در این مناطق مصرف می کردند تا اینکه در جا های دیگر. در قسمت بالای شیخ علی مهمترین چیزی که توجهم را جلب می کند شفاخانه 40 بستر اتریش-شیخعلی است که البته تعمیر نکویی است که در جای نامناسبی ساخته شده است. کم کم به کوتل شیبر می رسیم و هوای سردش همراه با پوشش برف به استقبال می آید و من هم تازه از این افکار خواب آلود بر می خیزم. فقط با خود فکر می کنم که در سالهای گذشته چند بار این مسیر را به طور رفت وبرگشت پیموده ام... ولی نمی توانم حساب کنم...دقیق نمی دانم ولی گویا ذهنم دنبال چیزی مثل ثبت رکورد است. واقعا تا آخر چند بار دیگر خواهم توانست این راه را رفتن؟ پاسخش را نمی یابم اما باید بروم، آن دور ها، پشت این کوهها آوایی است که مرا می خواند. کوله بارم کو؟

سال نو مبارک !

2009-03-20T14:28:00.002+01:00

مثل برف آب مي شوند...

2009-03-12T12:54:00.003+01:00

تقریبا هر روز که از ایستگاه مرکزی قطار شهربن می گذرم در محلی که بیشتر الکلیها تجمع دارند هموطنی را می بینم که کلاه پکول به سرنهاده و سرگردان به اینطرف و آنطرف قدم می زند، گویا همیشه منتظرکسی می باشد ولی من هیچگاه وی را با کسی همراه و هم سخن نیافتم. مردی میانسال است، اما با چهره تکیده و افسرده ای که دارد سنش خیلی بیشتربه نظرمی رسد. من جرات نکردم که با او صحبت کنم ولی احساس کردم که او هم باید قصه ای داشته باشد، قصه جدائیها.
در طول سفر اینجا و آنجا همیشه وطندارانی را می دیدم که برخلاف تصور خودم ومردم در داخل کشور اصلا راحت و خوشحال به نظر نمی رسیدند. شاید آنها مشکلات اقتصادی نداشته باشند ولی می شود فهمید که آنها چیز های دیگری را از دست داده اند، سرگردان، بی کس، بی هم سخن وبه معنی واقعی کلمه غریب. مشکلات فرهنگی، زبانی و هویتی... شاید به مراتب از مشکلات اقتصادی بد تر باشند. قصه مهاجرتهای افغانها بسیار متنوع و در عین حال غم انگیز است. شاید کمتر مردمی در جهان امروز به در بدری ما برسد. بگذارید با چند نمونه دیگر ادامه بدهم:
1. به تازگی با خبرشدم که یک دوست قدیمی و هم صنفی ام دریکی از کشور های اروپایی است، کسی که حدود 15 سال از او بی خبر بودم. وقتی پیدایش می کنم به این تصورم که حتما تا کنون شهروند اروپایی شده و زندگی خوبی هم دارد، می پرسم کجا بودی این همه سال، ولی می گوید هنوز رسما پذیرفته نشده وهمچنان در انتظار است. هنوز جایی رفته نمی تواند. تا پیش از بحران اقتصادی قانونی یا غیر قانونی کار می کرده ولی حالا دیگر بیکار است. او پنج شش سال از من خرد تر بود ولی وقتی به مدد تکنولوژی تصویر زنده اش را می بینم، اورا مسن تر از خود می یابم؛ برایم قابل درک است، در کل این 15 سالی که همدیگر را ندیده ایم او در تلاش یافتن راهی به اروپابوده. تازه او می گوید فلانی رابه یاد می آوری ؟ وضعش خیلی بداست، هنوز که هنوز است بلاتکلیف است، اجازه کار ندارد و سالهاست که در اتاقی به حالت نیمه حبس به سر می برد. اوجوانی با استعداد وخوش تیپ بودکه دررشته ریاضی درس میخواند و بعد به روسیه رفت وتاکنون پشت در وازه اروپا به انتظار ایستاده...
2. دو سه خبر هم در در رسانه های آلمان دیدم: اولی را در سایتهای افغانها دیدم که یکی از افغانهای مشهور در یکی ازشهر های آلمان فوت کرده ولی تا مدتها جنازه اش بی کفن ودفن مانده و خانواده اش هم بی سرپرست وبی پول. دومی قضیه جنایی بود که جوان افغان در هامبورگ به زندان بسیار طویل المدتی محکوم شد زیرا وی با چاقو خواهر خود را که دیگرنمی خواسته مثل افغانها زندگی ابرومندی داشته باشد را از پای دراورده بوده. و خبری دیگر، مردی آبرومند و مهندسی لایق با سالها تجربه و اهل سیاست و نویسنده هم که مدتها بود خبری از دیده نمی شود، اکنون در آلمان شرق سابق خانه نشین شده است...
3. در یکی از پرواز ها از قضا در کنار مردی افغان نشسته بودم که 30 سال در هلند زندگی می کرد. از او در مورد زندگی افغانها دراروپا می پرسم که بغضش می ترکد. می گوید شاید تو مثل همه فکر کنی که افغانها در اروپا چه زندگی خوبی دارند و آنجا خوش تیرمی کنند، اما برادر ما قربانیان واقعی این ملتیم، ما رو به فنائیم، ما هیچ چیزی از خود نداریم...نه سرزمین، نه خانه و زندگی؛ زن ما دیگر از ما نیست، فرزندان واولاد ما هم دیگر از ما نیستند و مارا نمی خواهند، تا ما زنده باشیم از وطن یادی می کنیم ولی بعد از ما کسی نام افغانستان را هم نخواهد گرفت... ما درست مثل برف آب می شویم...خدا لعنت کند کسانی را که مارا چنین دربدر کرد...شما نمی دانید که بر ما چه گذشته و می گذرد.
4. در میدان هوایی دوبی به افغانی برخوردم که از ایتالیا برمی گشت. او یک کار گر ساده بود و زبان هم بلد نبود، و با اینکه اسناد وبلیط هم داشت، به خاطربی زبانی چندین روز درمیدان هوایی دوبی سرگردان مانده بود وقریب بود که طعم زندان شیوخ خلیج را بچشد. کمکش می کنم تا مشکلش رفع شود. می گوید برای یک ایتالیایی درسیسیل در واقع خدمتکاری خانه را می کرده دربرابر 500 دالر در ماه. خانه و زن و فرزندش در کابل است. می پرسم واقعا می ارزد که به این پول از خانه ات دور باشی، چرا فامیلت را هم با خود نمی بری؟ می گوید من هم به همین فکر بودم که اول خودم بروم وبعد فامیل را بخواهم ولی حالا که اینها را شناخته ام هرگز این کار را نمی کنم و خودم هم دیگر بر نمی گردم. اینها از ما بد تر و گداترند...
5. در قطاری به همراه یک قومای محصل نشسته ایم و از شهری به شهر دیگری می رویم که مامور کنترول بلیط واردمی شود وبسیار دقیق و طولانی از هر مسافر پرسان می کند. ما بلیط داریم و اسناد هم ولی قوما پیشنهاد می کند که بلیط را نشان ندهیم چون نام ما نوشته نیست وتازه ممکن است اسناد بخواهد که نشان دادن پاسپورت افغانی هم خوب نیست، من کارت محصلی خود را نشان می دهم شاید غرض نگیرد. تا مامور به نزدیک ما می رسد دوستم کارتش رابالا می کند و مامور بدون نگاه دقیق با ادای احترامی از ما دور می شود. رفیقم می گوید ما از کردیت قومای شرقی استفاده بردیم، زیرا چشم بادامیها برای اینها یعنی چین وجاپان که برایشان احترام زیادی قایلند و من همیشه می گویم چینی ام ...در همین قطار یک فامیل افغان را هم دیدیم که دخترک خردشان بسیار زیبا دری صحبت می کرد. از ظاهر پیدا بود که باید به همین تازگیها اینطرفها آمده باشند و من مطمئنم که آن دخترک شیرین زبان چندی بعد دری را از یاد خواهد برد.
6. دوست دیگری تعریف می کرد: مردی پا به سن نهاده بعد از سالها به وطن بر می گردد و در کابل گرفتار دخترکی کم سن و سال می شود و در نهایت اورا به عنوان همسر با خود به یکی از کشور های اروپایی می برد. سالی می گذرد تا چشم و گوش دخترک باز شود...بعد به راحتی دختر از مرد به داد گاه شکایت می کند که وی را بعنوان برده جنسی از افغانستان خریده و اینجا آورده...مرد راهی زندان می شود و دختر هم به راه خود میرود.
مهاجرت درکل خوب یا بد، اما در واقع نوعی ریشه کنی است، در طول این نقل و انتقالات بسیاری از ریشه ها و شاخه ها خشک می شوند که دیگر با هیچ آب و خاکی سبز نخواهند شد، پیوند های مصنوعی بر روی درختان دیگر هم موقتی وتنها برای یک نسل جواب خواهد داد. همین پیوند موقت هم شاید برای افغانها کار نکند زیرا هم فرهنگ ما طوری است که پیوند ها را پس می زند وهم پس زمینه افغانی چنان دافعه ای دارد که چیزی به آن نزدیک شده نتواند.
شاید نقاط مثبتی هم در میان باشد مثلا اینکه آنها از نظر اقتصادی پیشرفت کنند و یا تحصیل کنند و فرصتهای بهتری بدست آورند و تجاربی، ودوباره به وطن باز گردند. اما من به همه اینها تردید دارم؛ واقعا ضریب موفقیت افغانها درغرب چند بوده؟ چقدرسرمایه دار داریم؟ چند نفر دانشمند داریم و شاعر و نویسنده...
و در اخیر امیدوارم دوستان مهاجر و کسانی که بیشتر در این کشور ها زیسته اند مثالهای بیشتر و مثبت تری ارائه دهند.

فرود گاه دوبی: چهار راه ابریشم عصر جدید

2009-03-09T22:37:00.005+01:00

در توقف کوتاهی که در میدان هوایی دوبی داشتم آن را بسیار جالب یافتم.

اول از همه شاید تنوع انسانی آن باشد، چهار راهی که انسانهارا از همه جای جهان به هم مربوط می سازد: سیاه و سفید، سرخ و زرد. شاید نتوان درجاهای دیگری از جهان چنین تنوعی را پیدا کرد و از این جهت دوبی جای جالب و دیدنی است.

دوم چرا دوبی به این چهارراهی بزرگ تبدیل شده است؟ جواب این سوال در تجارت و بیزنس نهفته است.

سوم موضوع دیگری که به نظرم جالب است که دوبی چکونه دوبی شده است؟ ساحلی که در حاشیه صحرای عربستان قرار گرفته.

باید طرز فکر امیران وشیوغ امارات را برسی کرد و به مخ اقتصادی آنها آفرین گفت. مشهور است که اعراب از پول نفت است که عرب شده ولی تحربه دوبی چیز دیگری می گوید: داشتن مخ و فکر اقتصادی که سرمایه های مادی و فکری جهانیان را به اینجا کشانده باید تحسین گردد.

ونکته دیگر اینکه تجارت، این شاید قدیمی ترین هنر انسانی، چقدر مرزها را برداشته و انسانها را به هم نزدیک نموده است. بهر صورت تجربه امارات جای تامل زیادی دارد.

تمام راهها به اروپا ختم می گردد

2009-03-08T00:01:00.005+01:00

در موتر، در قطار ،در هواپیما و یا شاید در همه جا به راههایی می اندیشم که به اروپای امروزی و یا روم قدیم ختم شده اند و می شوند...اروپا.
1. اگر بتوانیم از یونان باستان بگذریم، تاریخ اروپا با روم و رومیان آغاز می گردد. در اروپا هر جا که اثری و رد پایی از تاریخ هست به آنها مربوط می شوند. راستی این رومیها کی بوده اند که همه راهها به آنها ختم میگردد؟
2. اروپای قرون وسطی، فیودالیته، جنگهای مذهبی و غیر مذهبی بی پایان... و بعد از قرنها با آغاز عصر روشنگری
در قرن هفدهم وهجدهم دوران جدیدی آغاز می شود و افکار کسانی چون دیدرو، ولتر، روسو، مونتسکیو، کانت و ساد اروپا و جهان را دگر گون می نمایند و همزمان کشفیات تازه در علوم ونیز در یافتن و به استعمار و استثمار در آوردن سرزمینها و مردمان دیگربعنوان سوخت ماشین انقلاب صنعتی.
3. انقلاب فرانسه نیز موج دیگری بود که اروپا را از قرون میانه به قرن بیستم پیوند داد ...و با شروع سده بیست تحولات بزرگی در راه بود:مارکس و مارکسیسم، انقلاب سرخ و بعدش امپراتوری پرولتاریا...دوجنگ بزرک، نازیسم و فاشیزم، تحولات عظیم در علوم طبیعی، بمب اتم و از همه مهمتر سر برآوردن یک فرزند نامشروع اروپا در آنطرف آبها به نام آمه ریکا. همه ی اینها محصولات اروپاست.
4. در دانشکاه بن وشهرش هرجا که قدم می گذارم به یگی از غولهای اروپا برخورد می کنم: ازپل کنراد آدنائر بر روی راین تیر می شوم وبه طرف سرک توماش مان و می چرخم به کوچه هاینریش بول...در مقابل خانه و تندیس بیتهوون درنگ می کنم و صدای ترنم حزن را ازموزیک وی می شنوم، از دروازه ای عبور می کنم که نه خیلی دورها کارل مارکس و هاینریش هاینه و...در آنجا شاگرد بوده اند و دیکرانی مثل گوته و آگوست کیکوله استاد. ...
به راستی سهم ژرمنها در اروپا چقدر است؟ من فکر می کنم بیش از دیگران سهم داشته اند.
5. واروپای قرن بیست ویک و قرنهای بعد چه شکلی خواهد داشت؟ آیا غولهای خفته باز هم سر برخواهند آورد؟ انقلاب دیگری دراه است؟

بالا و پایین راین

2009-03-06T17:33:00.008+01:00

این عکس سه مشخصه مهم شهر بن را در خود دارد: راین، برج شرکت پستی DHL و در بالای یکی از تپه های پسزمینه سمت چپ تالاری که در آن پیمان بن به امضا رسیده است.

در این تصاویر قسمتهایی از شهر بن که رود راین از میان آن می گذرد را نشان می بینید که تا حد زیادی نشاندهنده ظاهر کلی این شهر می باشد. در تصاویر زیر در کنار راین و در زیر باران گرفته شده اند.

در اروپا اغلب ایام باران و بعضا برف می بارد و هوا بطور ملال آور وخسته کننده ای ابری و بارانی است و دیدن آفتاب، مخصوصا در این فصل، نعمتی است که نصیب کسی نمی گردد. در مدت اقامتم در بن بار ها در مجاورت رود بزرگ راین به بالا و پایین سفر نمودم، در زیر باران ،برف و ژاله بدون چتر.

تصویرآخری از سد تمام یخزده اولف در غرب آلمان است.

Rheinisches Schiefergebirge

2009-03-04T21:53:00.020+01:00

در دوران دانشجویی در دانشگاه فردوسی مشهد دکتر مهدی نجفی-خدای حفظش کناد- استاد استراتیگرافی ما بود که تحصیل یافته آلمان بود. وی از اصطلاحاتی که در اروپا و مخصوصا در آلمان رایج بود بسیار استفاده می کرد که برای ما بعضا نا مفهوم می نمودند: روتلیگند، سششتاین، بونت شندشتون، کوپفرشیفر، وستفالین، ایفلین و...

و اکنون فرصتی دست داده است که شاگرد رد پای استاد خود را بگیرد و حرفهای او را بفهمد.

یکی نغز بازی کند روز گار...

در نقشه شماتیک فوق منطقه Rheinisches Schiefergebirge را که به معنی کوههای لایه ای منطقه راین است را می بینید. این منطقه در حوضه شمالی رود راین و در ایالت وستفالن درغرب آلمان قراردارد و از سلسله نوار کوهزایی واریسکن- پالیوزوییک بالایی-تشکیل شده که به علت اینکه نخستین بار مقاطع این دور ه ها در اینجا مطالعه شده اند لذا نامهای آلمانی دارند ولی شهرت جهانی.در تصویر بالا نمونه جالب از لایه بندی مواد پیروکلاستیکی دیده می شود که در منطقه ولکانیکی Laacher See

در جنوب بن یا در شرق ایفل موقعیت دارد. در منطقه فوق اشکال مختلف مواد ولکانیکی اعم از کالدرا ها و مخروط ها و مآر و مواد پیروکلاستیکی و لاواهای بازالتی متنوع دیده می شوند که به سن ترشیری و کوارترنری می باشند. ازاین مواد ولکانیکی به مقاصد مختلف-از ستونهای بازالتی گرفته تا مواد سبک وزن(مثل سنگ پا) و مواد اولیه شیشه و سیمان- استخراج و بهره برداری می گردد و در یکی از دهانه های آتشفشانی دریاچه بزرگی هم تشکیل شده است (Maria Laach Lake) .

در این تصویر نمونه بی نظیر از لاواهای بازالتی به شکل بالشی یا پیلو لاوا دیده می شوند. حرات زیاد این گدازه ها لایه های زیرین را به شدت اکسید نموده است که به رنگ سرخ درامده است.

در شهر بیتهوون

2009-03-01T20:28:00.012+01:00

Steinmann-Institut für Geologie, Mineralogie und Paläontologieder

Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn

در یک برنامه یکماهه در بخش زمین شناسی دانشگاه بن هستم. قسمتی از این برنامه شامل دو کورس آموزشی و بخشی از آن به باز دید های زمین شناسی و قسمتی دیگر شامل اشتراک در سمینار"تکتونیک و رسوبگذاری" می باشد. گشت و گذار در شهر بن و شهرهای مجاور آن نیز شامل برنامه است.

در همان نگاه اول سه نکته در مورد شهر بن به ییلاق ذهن وارد شد:

اول اینکه با وجود شهرت زیادآن به عنوان پایتخت آلمان غربی سابق، قدامت تاریخی و اینکه بسیاری از بزرگان آلمانی از این شهر بوده اند-مثل بیتهوون موسیقی دان مشهور که این شهر به نام وی هم مشهور است-و حرفهای دیگر، ولی بیش از حد تصورم شهری خرد و غیر مدرن به نظر آمد! طوری که وقتی به یک آلمانی درمورد بامیان می گفتم که بسیار خرد وکم جمعیت است وی بلا فاصله گفت مثل بن ما و من از این مقایسه به تعجب افتادم، البته او بامیان را ندیده و از افغانستان هم تصوری دقیق نداشت. این مقایسه اگر با شهرهای دیگر آلمان و آنهایی که در نزدیکی اش هم قراردارند مثل کلن مثل فرانکفورت و دوسلدورف صورت گیرد باز هم خردی اش رخ می نماید. مرکز اصلی شهر که دارای بافت قدیمی هم هست چیزی در حدود دوسه کیلومتر مربع است و بقیه همه جدید و حومه به حساب می آید. شاید حضور جمعیت اندک در خیابانها و نبود ساختمانهای مرتفع زیاد هم به این تصور من کمک کرده باشد و شاید ذهن من آن را با پایتختهای شلوغی چون دهلی تهران و حتی کابل مقایسه نموده باشد، شاید.

نکته دوم در مورد رابطه بن و افغانستان است که برای ما مهم و شناخته شده است ، یعنی نشت تاریخی و بدنبال آن امضای موافقت نامه بن در سال 2001 در این شهر.

ونکته سوم که به حرفه ام هم مربوط می شود این است که چرا و چطور چنین شهری در این نقطه از آلمان بوجود آمده و شهرت یافته است. جواب این سوال را در همان روز بارانی و نیمه برفی اول در حین گذر از رود خانه راین دریافتم:"تمدن اساس زمین شناختی دارد". آری مناطق شهری مهم همیشه در تاریخ بشر از طبیعت منطقه متاثر بود و مخصوصا ازآب و خاک و رود خانه ها... که اینها هم درارتباط با زمین شناسی منطقه می باشند؛ مثل یانگ تسه، مثل گنگ . ایندوس، مثل نیل و مثل راین که تمدنهای عظیمی را بوجود آورده اند. شرکت در کنفرانس تکتونیک و رسوبگذاری و بازدید های زمین شناسی در شمالغربی آلمان هم مثالهای بهتری را برایم فراهم نمود.

هرچه زمان بیشتری در این شهر گذراندم وباچیزهای بیشتری که آشناشدم، اما آنها نتوانستند اهمیت این سه نکته را در نظرم کمرنگ نمایند.

Kabul, Dubai, Bahrain, Frankfurt , All Night

2009-02-16T17:00:00.010+01:00

Delhi, Again

2009-02-16T16:59:00.005+01:00

Red Fort- Lal Gila-and Famous Hindu Temple In front of It In old Delhi

KABUL and Kabul

2009-02-16T16:56:00.005+01:00

KABUL from UP and DOWN
NO comment

پرنده و پرواز

2008-12-21T16:46:00.007+01:00

عکس از مالستانی

ببن رفیق! برای من و تو فرقی نمی کند

چه بیرون قفسٰ چه داخل آنٰ بهر صورت ...

امروز صحنه جالبی را دیدم: در پارکی قدم می زدم که گربه(پشک)ای رادیدم که پشت درختی در کمین نشته و چشم و گوش خود را تیز نموده بود. کبوتر ریز اندامی در آنطرف مشغول دانه چیدن بود و بی خبر از همه جا. من فورا صحنه در ذهنم گذشت و خواستم یا پشک را بپرانم و یا کبوتر را ولی لحظه ای درنگ کردم که کدام یک را و بالاخره به طرف پرنده رفتم. کبوتر پرواز کرد ولی از روی گربه و گربه هم در هوا پریده و پرنده را در هوا گرفت...
و من بسیار متاثر شدم که چرا دخالت کردم و شاید اگر به حال خودشان می گذاشتم چنین نمی شد.آره نمی شود دربرابر تقدیر و طبیعت کاری کرد. نباید دخالت کرد و فقط منتظر باشیم که خود مان کی طعمه می شویم.

پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنی است

شب چله( یلدا)

2008-12-20T13:26:00.007+01:00

امشب طولانی ترین شب سال است، شب چله یا یلدا.
آيين شب يلدا يا شب چله، خوردن آجيل مخصوص ، هندوانه، انار و شيريني و ميوه هاي گوناگون است که همه جنبه نمادي دارند و نشانه برکت، تندرستي، فراواني و شادکامي هستند.
يكي ديگر از رسم هاي شب يلدا، «فال حافظ گرفتن» است اگر رسم ها و آيين هاي ديگر يلدا را ميراثي از فرهنگ چند هزار ساله بدانيم ولي فال حافظ گرفتن در شب يلدا در سده هاي اخير به رسم هاي شب يلدا افزوده شده است.

شاهنامه خواني و قصه گويي پدربزرگ و مادربزرگ دور كرسي براي كوچكترها نيز از آيين هاي يلدا است كه خاطرات شيريني براي بزرگسالي آنها فراهم مي آورد.
حرف و حدیث در باره این شب زیاد است ولی گذشته از جنبه های خرافی آن، در کنار هم بودن یک فامیل در یکی از سرد ترین شبهای سال سنت جالبی است که باید پاس داشت. هرچند که من در سفرم و دور از فامیل و نمی توانم آن را به گونه ای درست پاس دارم ولی بخاطر یاد آوری خاطرات خوش گذشته تصویر فوق را به شما تقدیم می کنم.

امشب گرم باشید و بیدار!

کوچ

2008-12-13T11:51:00.006+01:00

بعد از 6 سال وبلاگ نویسی در پرشین بلاگ، اکنون مجبورم به خانه ای جدید کوچ نمایم.

آدرس وبلاگ سابقم این است : AFGHAN GEOLOGIST

www.malistani.persianblog.ir

چرا از پرشین بلاگ رفتم

دوست عزیزی پرسیده است که چرا کوچ کردم. راستش همانطور که نوشته ام در واقع مجبور شده ام و البته این اجبار به چندین صورت بوده است. پیش از گفتن این دلایل باید این واقعیت را ذکر کنم که پرشین بلاگ هنوز هم بزرگترین سایت فارسی زبان از این نوع است و تا کنون خدمات زیادی به اهالی این زبان نموده است و تعداد بسیار زیادی از افغانها نوشتن را با این وبلاگ آغاز نمودند و از همه مهمتر اینکه بسیار پرخواننده و پر طرفدار است،و محیطی خوبی برای نگارش فارسی فراهم می کند اما خلاصه اینکه محاسنش بسیار زیاد است و من هم آن وبلاگ را محفوظ نگاه میدارم و شاید هم روزی دوباره به آن باز گشتم و یا اینکه فرصت یافتم و هردو را فعال نگهداشتم.

و اما دلایل واقعی

اول اینکه پرشین بلاگ خیلی سنگین و کند شده است که ناشی از بزرگی و حجم زیاد مطالب و مشترکینش است و این امر کار با آن رادشوار می کند و وقت بیشتری را میگیرد حتی برای خواندن مطالب یعنی کمی پا به سن گذاشته است و بد تر از همه اینکه امنیت ضعیفی دارد و پارسال توسط اعراب هک شد و مدتها همه چیز تعطیل شده و بهم ریخت

دوم اینکه بلاگر گوگل بسیار جوان و قدرتمند است وپشتش به بی نهایت. مخصوصا امکانات تصویری و

چند رسانه ای را به خوبی فراهم می کند یعنی خیلی وقتها ادم حوصله تایپ ندارد و با گذاشتن عکسی و یا ویدیویی مشکل حل می شود و خوبتر هم

سوم اینکه متاسفانه پرشین بلاگ دیگر آزاد نیست و در نوشتن مطلب باید سانسور یا خود سانسوری را پیشه نمود و اگر نه سر و کارت با کرام الکاتبین خواهد افتاد وبد تر ازهمه اینکه بعد از قضیه هک شدن پرشین بلاگ هم مجبور شد از دومین کشوری ایران استفاده نماید که این امر همه مشترکان را برد زیر چتر ایران که عملا درست نیست

و اینها خیلیها را به طرف استکبار واقعا جهانی گوگل کوچ داد