سفر کلمبو: Ayubawan

این بار وقتی طیاره ایرباس 330 مسیر خود را از دهلی به طرف جنوب و به مقصد کلمبو تغییر داد اصلا تعجب نکردم زیرا به توصیه دوستی هندی مسیر دهلی- کلمبو-فرانکفورت را قبلا انتخاب نموده بودم زیرا می خواستم تجربه جدیدی بدست بیاورم.

یکی دیگر از دلایل این انتخاب شاید این باشد که این روز ها داستان ببرهای تامیل بطور خشنی پایان یافت، این , شاید از نظر کلی خوشایند باشد ولی باید توجه کرد که شرکت کردن در جشن شکست یا قتل عام بیرحمانه یکی از آخرین جنبشهای قومی جدایی طلب ویا به عبارتی آزادیبخش برای من چندان هم خوشایند نبود، مخصوصا اینکه دوستان تامیلی هم دارم!

نکته جالب دیگر در مورد این کشور وجود تعداد بی شمار معابد و مجسمه های بزرگ بودا است و اکثریت مردم آن هم بودایی اند. هندو ها و مسلمانان در رده های بعدی قرار دارند. خط و زبان سینهالی و تامیلی هم شکل و شمایل جالبی دارند که نمونه های ان را در شکل می بینید. دوست تامیلی من نظرات جالبی در مورد زبان و خط تامیلی ارائه می کند و میگوید نمونه ای از خط تامیلی در قبر فراعنه مصر یافت شده(مثل نمونه های لاجورد بدخشان) و این زبان به کلی با سایر زبانهای هند و اروپایی متفاوت است، این یعنی قدمت پیش از تاریخ تامیل ها و از نظر نژاد شناسی و ...هم جالب است که به نظر وی بیشتر با بومیان استرالیا شبیهند تا سایر اقوام اسیایی و اروپایی.

حرف دیگر، موقعیت جغرافیایی ویژه سریلانکا است. شکل کشور به صورت قطره ای اشک است که از شبه قاره هند جدا شده است و فقط 6 درجه با خط استوا فاصله دارد و 19 کیلومتر با هند! یعنی یک جزیره گرمسیری. این موقعیت همچنین از نظر توریستی دارای اهمیت است زیرا سواحل و جزایر جالبی برای سفید پوستانی که می خواهند بدنشان را برنزه کنند دارد وهمچنین نزدیکی به مجمع الجزایر مالدیو یکی دیگر از هدفهای این توریستها ، نیز به این موقعیت اهمیت بیشتر را داده است. البته چای و قهوه و کاکائو سیلان(نام قدیمی تر کشور و قبل تر از آن سراندیب) نیز شهرت جهانی دارد.

  توقف در میدان هوایی  بندرا نایکه  شهر کلمبو کشور جمهوری سوسیالیستی دموکراتیک سریلانکا، کل تصورم را از این کشور تغییر داد. میدان هوایی پر از توریستهای اسیای اروپایی و اسیای جنوب شرقی بود و در قیاس بسیار شبیه به دوبی اما جمع و جور تر و منظم تر و البته خوش رفتارتر با مسافران از جمله من (که قبلا در کشور های خلیج بسیار اذیت شده بودم) توسط ماموران و عوامل سریلانکن ایرلاین. دو پاکت چای سیلان و دو تی شرت تنها سوغاتیهای من از این کشور است.

در ادامه پرواز تا فرانکفورت در کنار مردی به نام Suriyage ، بودیست و از قوم سینهالا نشسته بودم. او شهردار یکی از شهرهای بزرگ کشور بنام کاندی بود و اطلاعات بسیار جالبی در مورد کشور خود به من داد و توصیه کرد که در اولین فرصت از این کشور دوباره بازدید کنم زیرا مناظر بی نظیر دیدنی دارد، نسبتا ازران است و در پرواز های ترانزیتی سریلانکن ایرلاین خدمات بیشتری می دهد وبسیار بهتر وراحت تر از دوبی است. من هم عین همین همین توصیه هارا به مسافرین هموطن دارم که بجای عبور از دوبی از این شهر عبور کنند و مخصوصا از مسیر دهلی هم اقتصادی است و هم تماشایی، فقط اندکی طولانی تر است!

و حرف آخر اینکه یک کلمه سینهالی هم یاد گرفتم که این مردم در محاوره زیاد به کار می برند:Ayubawan که تقریبا به معنی عمر شما دراز باد خودما است!

بعد نوشت: ماهم با ایرباس 330 از همان نوعی که به تازگی در اقیانوس اتلس سقوط کرد، پرواز داشتیم و البته از روی اقیانوس هند هم گذشتیم... ولی نسبت به آنها خوش شانس بودیم. من همیشه از پرواز وحشت داشته ام .حوادث اخیر ترس مرا بیشتر کرد، خدا بخیر کناد!